Verminkte monomanie.

Gesprek met 'n loodgieter...

2010-02-17T15:29:00.003+02:00

Ek het noudiedag met ' n outjie gesels wat geysers regmaak. Nie binne werksure ontmoet nie, sommer iemand wat by ' n partytjie aan my voorgestel is. Die normale formaliteite, my naam is pietie, my naam is sannie. En dan die alledaagse vraag: Wat doen jy?
Hy het aanhou om my vraag te ontduik. Ek vrae weer, en hy trippel al om die antwoord, om die antwoord. Toe besef ek dat dit vir hom ' n verleentheid is om te sê wat hy doen. Dat hy dink ek gaan hom oordeel volgens die baadjie wat hy elke dag aantrek.
Dis vir my ' n interessante ding, die.
Ons oordeel seker almal so. Daar is seker mense wat erger oordeel as ander.
Mens hoor van clubs waar mans by die kroeg sit met hul karsleutels op die toonbank om vroue te beïndruk. Maar hoe lank is die nuutste Porsche of Z4/5/6 (waar trek ons nou al?) goed genoeg?

Wat ek besef het is dat die rede waarom ek vra nie werklik is om te hoor wat die persoon doen nie. Ek vra maar omdat dit is wat ' n mens vra. Dis die gebruik. Maar waarna ek eintlik luister is die stemtoon. Ek kyk eintlik na die manier hoe die mens se oë dof word of verhelder by die vraag.

Jy sien: Ek wil eintlik weet of jy doen wat jy doen omdat daar vir jou geen ander doen-ding is wat jou lewe die moeite werd sal maak nie. Of jy met oortuiging elke dag aanpak omdat jy weet jy is waar jy jou heel beste bydrae kan lewer. Trek jy in die oggend jou droom saam met jou werksklere aan, loop jy by die deur uit met integriteit?

Ek is self soms in die posisie waar ek iets moet doen wat ek weet nie helemal is wat ek moet doen nie. Ek dink ons loop almal soms omdraaie na ons nissie toe. Maar die kruks is of jy vir altyd daar gaan bly. Dalk uit vrees vir jou eintlike uitdaging. As jy net daar bly vir die nodige tydperk, terwyl jy sekere verpligtinge moet nakom, is dit goed. Maar ons moet almal oppas om nie ons nis prys te gee vir ' n bietjie gemak nie. Doen wat nodig is, maar hou aan soek na die gaping om te word waarvoor jy gemaak is.

Dalk moet ek in die vervolg die vraag verander.
Goeiedag, My naam is Linda. Lekker weer wat ons het.
Is jy oortuig jy doen wat jy moet vir 'n lewe?

Van al my liggeel dae - Wilma Stockenström

2009-12-20T23:33:00.003+02:00

Van al my liggeel dae
teken ek hierdie een op;
dat ek later kan weet hoe swerms
duiwe van die dakke waai,
en dat ek, as ek wil,
later kan lees van 'n liggeel
dag en van jou hier langes my.

Ek het hierdie gelees in 'n keur, Die stomme aarde (H&R, 2007), maar dit is oorspronklik uit Vir die bysiende leser (Reijger, 1970). Het dit al baie gelees, maar iets breek nou eers oop. Hoe is dit dat sommige dae, alhoewel vlietend beleef, jou vir 'n leeftyd sal bybly? Die ligste dae weeg soms die swaarste.

Versindaba 2009

2009-12-03T16:12:00.006+02:00

Ek het hierdie week 'n propperse avontuur gehad. Is na Stellenbosch, sommer so op my eie, om Versindaba by te woon. En maggies, was dit 'n ervaring.

Die trein. Shosholoza Meyl het 'n toeristeklas. Mens klim by Parkstasie in Johannesburg op waar 'n reishokkie aan jou toegeken word. Elke hokkie het vier slaapbanke.
Ek was ietwat senuwee-agtig om dit te probeer, veral alleen. Mens hoor soveel stories van wat op treine aangaan. Maar mense wat van mening is dat die treine onveilig is dink aan Gauteng se Metro. Regtig. Dit was heerlik. As tyd nie 'n oorweging is nie sal ek nooit weer op 'n ander manier Kaap toe reis nie. Ek het lanklaas so lekker geslaap soos op die trein. En die skemerson se gloed oor die Vrystaat is 'n beeld wat steeds in my geestesoog skyn.

Enkele gedagtes en snitte uit Versindaba 2009:

Ronel Foster en Charl-Pierre Naudé se poësiewerkswinkel was interessant. Ek sou nogal graag meer van Ronel wou hoor - ek dink sy't 'n magdom inligting oor literatuur. Charl-Pierre Naudé het 'n heel ander aanslag as HJP, wat goed was om te ervaar. Hy't egter min kommentaar gelewer oor minder geslaagde skryfsels, en ek het dit ietwat frustrerend gevind. Ek dink dit kan almal help om met daardie werk om te gaan. Elke skrabbel is tog nie publiseerbaar nie, maar dit kan selfs gevestigde skrywers help om iets meer van die proses te verstaan as mens begin kyk waarom party werk minder geslaag is as ander.
Vir my was die hoogtepunt die skryfwerk van André Trantaal en die jong Pieter Odendaal en Pieter du Toit. Ek hoop regtig om binnekort meer van hulle skryfwerk te sien in die publieke sfeer. (Ek dink Trantaal is moontlik in die nuwe Nuwe Stemme).

Saterdag
Gesprek oor Kinderverse
Philip de Vos is 'n ongelooflike voordraer! Sy register van tien of twaalf verskillende stemme (karakters) het my laat wens dat hy my Oupa was. Wonderlike voordrag van "Padda Pimpernel". Die praatjie het Scheepers se nuwe kinderverseboek bekendgemaak. Die laaste Afrikaanse een was iets soos vyftig jaar terug gepubliseer, so ek stem saam dat dit hoogtyd was vir 'n nuwe een. Aanhaling: "only the rarest kind of best is good enough for the young" - moenie dink kinderverse is kinderspel nie!

Willem Fransman se lesing oor Peter Snyders was wonderlik. Snyders beskryf poësie as sy "ambag van die nag" waar hy in diens staan van die gewone mens. Hy gebruik heerlike uitdrukkings soos "mens raak tolbos", en maak my lus om Political Joke 1 en 2, Onwaarskynlike mens en Tekens van die tye te gaan soek.

Daarna volg 'n bespreking oor die Bruin stem in Afrikaanse digkuns. Hier moet ek erken dat dit vir my nog effe problematies is dat 'n digter as 'n "bruin" digter bekend moet staan. Ek besef daar is allerhande gesprekke rondom identiteit en kulturele bestaansreg betrokke, maar ek ril elke keer as iemand praat van "een van ons beste Bruin digters". Kan hy nie maar net een van ons beste digters wees nie? Ek besef egter ook dat ek nie ril as iemand praat van "een van ons beste Palestynse/Britse/Arabiese digters" nie, en ek wonder nogal waarom. Probeer ek kultuurneutraal bly? Rig dit nie eintlik meer skade aan nie?
'n Opmerking uit die gehoor (van 'n juffrou wat saam met haar skoolkinders daar was), het my getref. Sy vertel dat sy hulle probeer leer wat dit is om gedigte te maak. Die een kind wou skryf oor hoe hy voel oor sy ma. Sy't hom gevra om evokatief te dink, in vergelyking bv. Soos wat laat jou ma jou voel? Die kind het skamerig gevra "Kan ek enigiets kies, juffrou?". So asof jou persoonlike konnotasies en gewaarwordings rondom jou eie ma verkeerd kan wees. Asof iemand 'n rooi lyn deur dit mag trek en dit ongeldig MAG verklaar. Dit bly my by.

Joan Hambidge het 'n lesing gelewer oor die tagtigers. Lekker. Wanneer sy hulle teenoor vandag se skryfwerk afspeel duik die vraag op "Wat het geword van veilig dig?". Sy is uiters vermaaklik.

Ampie Coetzee lei die gesprek tussen Carina Stander, Johan Myburg en Charl-Pierre Naudé oor skilderkuns se oorvleueling met poësie.
Carina is heerlik om na te luister en raak wonderlike punte aan. Ek gaan nie alles hier weergee nie, maar hulle het ondermeer genoem dat woorde bloot tekens is, terwyl die kwas verbeeldings maak. Ek stem nie heeltemal saam nie. Hulle het darem tot die gevolgtrekking gekom dat mens nie die twee verskillende verbeeldingsimpulse werklik kan skei nie.
Die gesprek het rondgehol. Daar kom 'n mooi beeld uit van 'n "Impuls-stoorkamer", en dat party impulse kwasse toe hol. Ampie vra die vraag of die Impuls om te skryf dan verskil van die impuls om te skilder... Daar het nie regtig 'n antwoord hierop uitgekom nie, maar ek dink dis omdat daar nie werklik een bestaan nie!

Hambidge en Hugo het in 'n publieke gesprek getree oor hul eie werk. Hambidge beskryf Hugo as 'n vormbeheerder en -beskermer, en erken dat dié soort werkswyse uitdagend is.
Hugo beskryf Hambidge se werk as ego-vlietend teenoor ego-soekend. Hy reken dat sy in gesprek tree met DJ Opperman en Robert Prinski met die wegskryf van haar "ek", asof die "ek" in die pad staan van die ideale gedig. Hierdie idee steek skuins in my kop. Ek gaan daaroor dink.

Jelleke Wierenga het daarna uit haar nuwe bundel voorgelees (Bloot mens). Haar bitterheid en woede oor die toestand van die land het uit haar voorlesing gepeul en was uitmergelend tasbaar. Ek het die werk self egter nie vreeslik geslaagd ervaar nie. Die feit dat Antjie Krog se lesing "My ontnugtering tot poësie" net daarna gevolg het was sekerlik beplan. Dit was fantasties. En om houvas te probeer kry na die blatante kontras tussen die twee se aanslae was besonder uitputtend. Dis die uitdaging van ons tyd. Dat daar sulke algeheel teenstellende opvattings oor ons situasie bestaan. Is ek werklik bereid om die stelling te maak dat een meer geldig is as die ander? Ek verkies definitief Krog se manier van sinmaak. Dis meer produktief en spreek werklikwaar van groter (mede-) menslikheid en liefde. Maar ek verstaan dat Wierenga vanuit 'n doodsangs praat waar baie Suid Afrikaners hulself bevind. Ek wens net sy wou bietjie beter skryf van daar af!

Krog se gesprek kyk ondermeer na vertalings van Paul Celan se werk. Dit was asemrowend. Die een gedig handel oor die Jode se ervaring van die Nazi oorlog. Dit het die deurgaanse refrein

Bid tot ons Here
ons is naby

wat so teerSEER raak aan die einde van die gedig omdat dit hul gestrooptheid en wanhoop verwoord. Ek wil gaan soek na sy werk.

enkele aanhalings wat aan my gevat het:

"Skoonheid het haar gesig verbrand"
(in hierdie tyd)

die woord "morrel"

"soos om suurstof te verdedig"

"die rondings van jou wenkbroue laat my duisel"

"estetika as etiese bril"

"die kiel van die manlike herte groei tot by die daeraad"

"as 'n taal aan gekou voel raak dit soos 'n tuisnywerheid" (...waar elke tannie se koekies en tertjies welkom is. Sommige mense het gevoel dat hierdie stelling gerig was op Wierenga se werk. Ek dink sy het meer in die algemeen gepraat.)

"my nag is volmaakter as die wêreld wat ek weet"

"êrens moet daar 'n rugbare siel wees" ... maar ek wonder of ek nie "rigbare" gehoor het nie?

Vladislavić aanhaling (Taxi-011 Willem Boshoff p.88)

2009-11-22T21:43:00.004+02:00

¨... a national community is still under construction. We are in a second interregnum, a parenthetical era, in which a provisional country asserts itself, but drags its history behind it in brackets, like a skin it has not properly soughed.¨

Ek mediteer bietjie oor wat dit beteken om in parentese te leef, hoe dit vat aan mens om deur hakkies te breek. Ek is hierdie afgelope paar weke gekonfronteer met my eie vooropgestelde idees oor myself en die mense om my. Dis vreeslik interessant om te sien hoeveel vooropgesteldhede werklik kan bly staan teen enige vorm van waarheid. Soms voel dit asof die spasies wat ons bewoon strofes in 'n baie lang gedig is, en egtheid slegs gemeet kan word in jotas en tittels.

Familiegeskiedenis

2009-11-14T22:55:00.003+02:00

Ek is besig om die tweede Anglo-Boereoorlog na te vors. Soos wat dit maar gaan met navorsing begin dit in al my gesprekke inkruip, ook met my familie. En toe vind ek 'n storie:

Oumagrootjie, Maria Johanna Neethling (nèe De Villiers), was bekend as 'n effense vanhelsdingen. Daar was byvoorbeeld 'n pikswart wildeperd wat niemand op die plaas kon tem nie. Na weke se sukkel het die manne begin oorweeg om pogings om die hings te tem te laat vaar. Toe Oumagrootjie aan tafel van hul planne te hore kom het sy haar kierie gegryp en buitentoe geloop. Sy't summier op die perd gespring en hom gefoeter totdat hy na haar luister. Na dese het hy haar perd geword- sy was die enigste mens wat hy toegelaat het om hom te ry. Ek weet nie veel van perde af nie, kan my nie indink dat dit sou werk nie, maar volgens my ouma-hulle was daardie perd tot die dag van sy dood toe dol oor haar.

Haar man en my Oupa Neethling se pa, Jacob de Villiers Neethling (Rooi Jaap genoem omdat hy vlamrooi hare gehad het), het 'n plaas gehad in die destydse Transvaal. Hy moes dit verlaat om op kommando te gaan. Hy was 'n rapportryer tussen genls. de Wet en De La Rey. Sy een broer, Willem Hendrik, was heliografis en rapportryer onder generaal Botha. (Willem Hendrik was getroud met Marthina Schutte, die dogter van die landdros wat Pretoria aan die Engelse moes oorgee.)

Toe die Engelse begin met hul beleid om vroue en kinders te vang en op te sluit het my oumagrootjie besluit dat daar nie 'n manier is wat sy vir 'n Engelsman sit en wag om haar en haar kinders te kom haal nie. Sy en die plaas se voorman, Plaatjie, besluit toe om alles te pak wat te pakke is en te vlug. Sak en pak die veld in met ossewaens, die hele trop beeste, kinders en kraaie.

Die geselskap het die hele oorlog lank onder die naderende Engelse uitgevlug. Die osse was later so goed geleer dat hulle sonder die klap van 'n sweep in hul jukke orent sou kom en op bevel sou begin hardloop. My oumagrootjie sou in gevaarlike oomblikke volgens oorlewering met 'n tien pond hamer al langs die wa hardloop en elke keer as die wiel begin afkom die ding op sy plek sit!

Toe my Oupagrootjie na die oorlog op sy plaas aankom is dit heeltemal verlate en verwoes. Die verskroeide aarde beleid het die hele omgewing laat platstroop. Hy en sy broers was verslae en natuurlik onbewus daarvan dat die vroue hulle uit die voete gemaak het lank voordat die Engelse daar aangekom het.

Ek dink hulle was op die plaas vir 'n paar dae toe hulle in die koppies 'n sweep hoor klap. Toe hulle opkyk kom 'n massiewe trop vee en al die vroue en kinders saam met Plaatjie by die berg af. Nie 'n enkele een van hulle het in die oorlog omgekom nie. Ek kan my nie eers die vreugde van daardie herontmoeting indink nie! Later sou hulle spottenderwys na die geselskap verwys as "Rooi Jaap se Kommando".

Plaatjie was skynbaar 'n Sotho. My pa vermoed dat hy die hele geselskap Lesotho toe geneem het om hulle uit die oorlog te hou. Daar is nie werklik 'n manier om te weet nie.

Toe Oupagrootjie besef dat hy eintlik niks van werklike waarde in die oorlog verloor het nie, het hy sy trop vee sommer so met die blote oog reg in die middel deur verdeel. Hy't na Plaatjie toe gestap en aan hom gesê om die helfte van die plaas te kies wat hy graag wil hê. Toe Plaatjie sy keuse gemaak het het Oupagrootjie vir hom die helfte van sy plaas en die helfte van sy vee gegee.

Die rivier wat deur die plaas loop het in die jaar 1909 sy walle oorstroom. Twee van Plaatjie se klein kindertjies is saam met die stroom gesleep. Toe my Oupagrootjie hulle hoor skreeu (hy was in die bed met longontsteking of iets), het hy uit die huis gestorm en in die rivier geduik om hulle te help. Hy het eers die een uitgesleep op die wal en toe weer ingeduik vir die klein seuntjie. Hy het inmekaargesak net nadat hy die kleintjie ook uitgesleep kon kry. Die inspanning na sy siekte was net te veel. Hy is dieselfde dag oorlede. Vier dae daarna, op 23 Februarie 1909, is sy eie seun gebore. My oumagrootjie was so swak na die bevalling dat sy nie haar man se begrafnis kon bywoon nie, maar hulle het die stoet voor haar kamervenster laat verbyloop sodat sy hom so kon groet.

Dit laat my nogal wonder wat ek in dieselfde situasies sou doen. As ek 'n man was, sou ek in die oorlog gaan veg het? Sou ek kon hensop? Hoe sterk voel ek werklik oor politieke ideale?
Ek wonder ook nogal oor hierdie misterieuse Plaatjie figuur.
My oumagrootjie se tweede man was vreeslik saggeaard, soveel so dat hy stuk vir stuk die hele plaas verloor het deur in die depressie vir sy vriende daarmee borg te staan. Maar Plaatjie se geel van die plaas is nooit so geaffekteer nie. Ek dink my ouma het gesê dat hy sy deel van die plaas later aan die Engelse moes afstaan omdat hulle die boere wou forseer om arm blankes op hul plase te laat bly en vir hulle te laat werk. Daar is nie in die Neethling boek enigiets oor Plaatjie geskryf nie.

Oor die deug van stilte

2009-10-16T15:04:00.004+02:00

Soms moet mens besef dat jy dinge net beter kan sê deur stil te bly. Dit hoef nie 'n permanente stilte te wees nie. Ook nie 'n vals, self-opgelegde swye nie. Mens het bloot partykeer nie die woorde om iets te sê nie. Wie kan mens blameer as woorde soms net nie reg op jou tong kom lê nie? As sinne jou ontduik en uitwyk na 'n verder, dieper water waar blote woorde eenvoudig nie kan vaar nie?

'n Slim vrou het eenkeer vir my gesê dat haar omgang met woorde haar manier is om die werklikheid op te dam. Amper soos wat mens water sou aankeer om op jou eie tyd en manier daarvan gebruik te maak. Maar wat as die water te troebel word? Daar is 'n seisoen vir die ontsluiting van sluise.

Soms is die nie-omgang met woorde juis die intiemste soort praat.

'n Slim man het eenkeer vir my gesê dat hy nie in grense glo nie. Ek dink hy reken dat grense jou bloot beperk. Dat mens veel verder kan bereik as jy nie jouself aan grense hoef te steur nie. Maar hoe sal jy weet hoeveel jy verder is as daar in die eerste plek nie die beperking van grense bestaan het nie?

Die werklikheid is deurgaans dubbelsinnig. En tog. Die feit bly staan dat jy stilbly wanneer jy nie praat nie.

laat my nooit...

2009-07-12T12:21:00.002+01:00

het vanoggend hierdie ou liedjiegebed van koos doep gehoor, gesing deur matthys roets, en dit het my innig diep geraak. ek plaas dit vir nostalgie, maar ook vir onthou.

Gebed - Koos du Plessis.

Laat my nooit die grond verlaat nie.

Laat my in U skadu bly.

Gee dat elke aardse vreugde en vrees,
eindelik nietig word vir my.

Elke afdraai paadjie ken ek.

Elke keer het ek verdwaal.

Elke keer het u my iewers kom haal.

Maak dit Heer, die laaste maal.

Elke dag is 'n gedagte.

Elke kamer net gehuur.

Elke aardse droom van rykdom en roem,
net 'n skadu teen die muur.

Wat ek is, is net genade.

Wat ek het, is net geleen.

Eintlik smag ek na U waters van rus.
Lei my Heer vanaand daarheen.

"gemeensaamheid van lyf bring asem vir mekaar..."

2009-06-21T23:07:00.004+01:00

word herinner aan dié reěl uit 'n ou afrikaanse gedig. Gaan eintlik oor twee uitbundige hobos, ala Boesman en Lena, dink ek, wat krag vir aangaan vind in mekaar se teenwoordigheid terwyl hulle met 'n bal speel in die straat. Mooi beeld van asem wat wit pluime afslaan vir mekaar teen die koue. (Ek kry dit nie nou nie. Krog? Dit was in een van daai versamelbundels, dalk "Sy sien webbe roer" van Lina Spies.)

Dis nou nie naastenby so drasties nie. Ek voel nie soos 'n boemie wat nie meer krag het vir enigiets nie. Ek dink ook nie mens moet so absoluut afhanklik wees van mense nie.
Maar ek voel wel asof ek ligter asemhaal.

Eers die naweek met 'n uitmergelende staproete. Dertig kilometer gestap en meer ou afrikaanse liedjies saam met Nanntjies gesing as wat ek geweet het ek ken. "Neem my op vlerke" kry 'n hele nuwe betekenis met jou longe vol berpiekasem en 'n uitsig oor die laeveld wat strek van Lydenburg se naeltjie tot Kommatiepoort se oor!
En vandag se rustige kuier met nog 'n handjievol mensies van my hartland. Opbouend, verkwikkend (van BINNE af!), fantasties.

Dis goed om te verstaan waarom ons nie elkeen op ons eie eilandjie gesit is nie. Ons het mense nodig om ons uit te daag om oor die volgende heuwel te kom, op te beur as ons van 'n krans afgevoeter het (en wag vir ons springbene om terug te groei) of sommer net om 'n eenvoudige stilte te deel in absolute verwondering oor die grootsheid van dit alles.
En dit is goed.
Hierdie leef-ding hier en nou smaak soet.

Lame pick-up

2009-05-31T12:34:00.002+01:00

Sekuriteitswa-voertuig stop vanoggend met groot getoeter en flikkerend langs myne by 'n robot. Hy beduie ek moet my venster oopmaak. Ek skrik my boeglam en dink daar's groot fout, maak my venster oop om te hoor wat aangaan.
"I need directions!" skreeu die ou uitasem.
"Where to?" vra ek, bekommerd dat ek nie gaan weet hoe om te kom waar hy so gou moet wees nie.
Die vent flash 'n smile so helder soos sy hazards: "Straight to your heart!"
Nope. I kid you not.
Maar oë gerol en weggery, was so dik van die lag ek konnie eers nee dankie sê nie.

ligmis

2009-05-29T19:41:00.004+01:00

het jou vanaand skrams ontkom toe ek agter 'n vet vrou induik maar jy't sleepvoet geside-step en my met skrefies-oë probeer down-stare. ek wonder of jy weet hoe silly jy lyk.
sultry werk net op die silwerdoek (of tussen dekens).
ek het lig gegroet, voet in die hoek verskonend wyn gaan soek.
maar jy knaag nog aan my.
nie dat ons ooit werklik iets gehad het nie, dis nie wat my kou nie.
ek wonder net of niemand vir jou gaan sê dat jy dood is nie.

los, verwaaide gejagings na wind

2009-05-07T18:33:00.006+01:00

"I like this time of year, when the leaves fall. They let you hear the wind."

(daar's 'n stilte soos wind waar jy vas was)

"Usually the bit of white space around a word holds it like a container or a skin. When the breathing spaces between words are eliminated, when their edges are allowed to bump up against one another, they lose their distinctness and start bleeding into one another or packing together into substance. Language as a system of differences collapses."

(woorde staan soos harte soms skugter langs- mekaar)

ag sheim. so met 'n amper-armpie wat halfsoekend vat-vat na mekaar lyk langs so half verwese
(wees en verlate)

annhalings uit TAXI-011

Die Ontmoeting

2008-07-15T21:01:00.002+01:00

Om iemand na jare se verheerliking (let ons altyd op die krag van die betekenis van hierdie woord?!) in lewende lywe te ontmoet het 'n onverwagte ontnugterende effek op my gehad. Gieg. Hoe snaaks. Voor die oomblik het ek so uitgesien na die oomblik. Kleindogtertjie-in-my natuurlik fantaseer oor hoe ek in die gloed van sy kennis gaan skyn.
Die ware tyd was minder as dit. Maar eintlik baie meer.
Ek besef iewers tussen daardie vreeslike gedemptheid wat bekende mense aan `n kamer vol mense verleen en die sagte handdruk wat hy my gee uit vrees vir my meisiehand dat ek voor `n oom staan. Geen vreeslike bravade. Geen oombliklike satori deur die aanraking van die profeet nie. Ek is nogsteeds ek. Hy is net eenvoudig hy. Oombliklik na die ontmoeting is ek in absolute depressie gedompel. Ek het kindjieklein geglo dat daar antwoorde is. Dat mens net eenvoudig die regte grootmense moet vind om dit te kan kry.
En hier staan die maer man voor my. Nou nie meer so maer nie. Veel gryser as die smaailende jongman in my boek se binneblad. Effens vooroorgebuk.

Ek is leeg toe ek wegstap.
Maar ligter:

Elkeen van ons doen wat ons kan met die tyd tot ons beskikking. Dis so eenvoudig.
Daar is dinge wat jy gaan leer om te WEET, en daar is dinge wat jy gaan leer om te laat vaar. Terwyl jy dit leer is jy nie bewus van die aard daarvan nie. Neem dit. Leer dit. Gaan voort.
G'n mens het al die antwoorde nie.
Almal werk aan brokstukkies van die groter liefde. Moenie moed verloor nie. Dans met jou eie skaduwee. Net jy kan jou brokkie bring.

2008-06-23T09:50:00.003+01:00

Martin Luther King: "Ons lewens begin eindig die dag as ons stil word oor dinge wat saak maak".

Breyten Breytenbach: "Niemand buiten Afrikane self sal of kan selfs Afrika red en regruk nie. Dit is imperatief noodsaaklik dat ons onsself sal wil help, sal ophou wegkruip agter die verskonings van 'gebruik' en 'kultuur', 'n gedeelde sin van die gemeenskaplike bates en verantwoordelikhede ontwikkel, om nie langer slegs te leef vir vandag se buit of die skrapse middele tot oorlewing nie."

"of ons gaan bly rondrol in ons armoede, in ons selfbejammerende houding van slagoffers van die geskiedenis wees, hang volledig van onsself af. Afrika is nie arm nie. En selfs al mag die korrumpeerders (die vrotmakers) dit vanaf Londen en Parys en Washington doen, is die medepligtiges en dikwels die bevoordeeldes DIEGENE IN AFRIKA WAT HULSELF VETVREET AAN DIE ELLENDE VAN DIE ARMES."

"... talle van die afgryse kan gelê word voor die deur van vampieragtige leiers, die roofdiere wat hulle bevolkings verskraal het tot bankrotskap en ruínering en hongersnood - Idi Amin, Bokassa, Mobuto, Eyadema, Charles Taylor, Arap Moi, Robert Mugabe, Dos Santos..."

Ok. Hopelik is dit nou uitgesort...

2008-06-16T23:10:00.001+01:00

Ek het `n epos feeder aangehad- daar waar mens van jou epos direk op jou blog kan pos. het so `n idee dit gaan nou werk, maar kom ons gee dit `n dag of wat...

friekieng kuberkrakers!

2008-06-13T00:43:00.002+01:00

indien enigeen slagoffer was van vreemde voorstelle wat uit my blog gekom het, ek is jammer. dit was nie ek nie! `n vieslike kuberbraker het die afgelope paar dae lekker jollie op my blog karjakker. Het nou my privaatheidinstellings herinstalleer, so hopelik help dit.

Halsnoermoord

2008-05-20T17:31:00.003+01:00

WAARSKUWING: AS JY SOEK NA `N SOBER, REDELIKE UITKYK OP GISTER SE GEBEURE, HOU LIEFS VERBY.
Ek is emosioneel. weet nie waar om te vat of los nie. Maar iets in my breek en ek moet iets sê want ek voel hulpeloos en woedend. Al is dit bloot op `n blog wil ek BAIE HARD SKREEU:

NEE. DIT IS NIE AANVAARBAAR NIE.

Waar die idee vandaan kom dat dit maar okei is om `n mens wat voel en dink en lief kan hê LEWENDIG AAN DIE BRAND TE STEEK EN DAN TE LOS VIR DOOD, en hoe op dees AAAAAARDE nie net een persoon nie maar letterlik MASSAS hulself kan opsweep om te dink dis reg en goedso?! Iets is hewiglik LEEG hier. Volgens oorlewering is dit glo nog erger as dit: Daar is `n mite (die mens met sy ewige onvermurfbare mites!?!) As iemand sterf in vuur, as die laaste wat `n persoon inasem rook en vlamme is, sal daardie mens nie die ewigheid ingaan nie. Dus kan jy iemand se hiernamaals verwoes as die laaste wat hy/sy sien, vlamme is. Nie alleen word hierdie mens nie in hierdie lewe `n plek gegun nie, maar die halsnoerdood se haatlike doel voor oë is glo om selfs daardie wese se hiernamaals te vernietig.

GUN ONS MEKAAR DAN GEENSINS ENIGIETS NIE?

En nou wonder ek. Ek probeer verstaan. Ek probeer vashou aan die hoop dat daar wel iets in daardie massa was wat saggevat kan word. Maar dis dieselfde kranksinnigheid wat `n mensemassa soontoe kon dryf om mense wat as Jode bestempel is in `n godverlate winterlandskap herhaaldelik in `n ge-ysde meer te dompel bloot om te sien hoe `n lyf reageer. `n Lyf? `n Lyf huisves `n mens! Ek verstaan nie.

En eintlik voel ek lus om die politieke figure te blameer. Want hiedie issue lê dieper.
Slim vang sy baas. Zuma en sy union-kie probeer so effektief as moontlik hul ideologie, wat eintlik maar `n omgekeerde uitvloeisel van apartheid se magsmisbruik is as mens nou mooi eerlik daaroor wil gaan sit en dink, aanvuur met rallies waarin die massas opgesweep word. As die mense aandring op resultate word verskonings opgedien dat buitelanders "ons mense" se werksgeleenthede vat.
As politieke figure hul mag kon prysgee en begin dien soos wat hulle veronderstel is om te dien - hulle tyd en effort in basiese behoeftes van mense inwerk in plaas daarvan om hulle eie tydjie op die rostrum so lank as moontlik uit te rek deur hul posisies te misbruik. Om die alleman en-vrou se waarheid te manipuleer bloot sodat daar `n kruisie op `n stukkie papier getrek kan word, sodat DIE DIKPENSE nog langer kan salaris trek.
Ek is brusend.
Ek is verslae.
My ma het vir iets moois gewerk. Ons laat glo aan Eerlikheid. Geregtigheid. Liefde. En nou sit ons met haat en venyn.
AFGUNS in die suurste seerste sin van die woord.
Waar sou die stryd teen apartheid gewees het as die wêreld in daai jare alle grensposte vir Suid Afrikaners gesluit het, soos wat the people nou met Zimbabwe (wat in nood verkeer!) se mense doen?! Ek verstaan dit is `n krisis. Ja, 3 miljoen "ekstra" mense in `n land met `n wankelende ekonomie is nie `n ligte briesie nie, maar om hulle letterlik uit te roei daaroor?! Ek grapple. met `n afrikaanse aksent aan die woord. GRrrAPPLE.

Ek wens hierdie mense kon besef dat hulle juis al die vooruitgang wat Mandela vir Afrika in die wêreld gemaak het (deur die magisme en wysheid van Afrika aan die wêreld bekend te stel) vernietig met hulle jaloesie. Want mense maak nie so nie. Of dalk juis. Mense maak so. Mense wat so naby aan wêreldse menswees leef dat hulle niks van God daarin voel nie.

2008-02-07T23:03:00.000+02:00

dit het begin met Wilma Stockenström vir ontbyt - kwesbaar is die askese van trots...
het my kwesbaar gemaak. ontvanklik karnuffel saam met my ou pêl swotstress. teen middagete was ek wankelrig omdat ek my meisiekar aan `n man moes toevertrou, en nou gestrand is terwyl hy in haar pype rondgrou. en toe kom die laaste houslae. ek begin volstoom met die navorsing. en hoe verder ek gaan, hoe erger raak dit. mahatma se lewensfilosofie, en die manier hoe hy vermoor is. kan jy jou indink om `n man met soveel deernis uit te wis? `n paar gedigte hier en daar aan die lees geraak en teen seisoen in die paradys aand se kant huilhortend die boeke opsygestoot en gewens ek het dit nooit onder oë gehoor nie. verslae oor die monstermens se wrede gebruik om sy fynste ragwerke te verinneweer. wens ek ek kon jammer sê aan al daai mense wat in die stilte aangehou het om dialoë te knoop met als wat magies is. dit maak seer om te weet dat sagte mense hardgevat is en steeds word. wêreldwyd en daagliks.

Ons Klyntji - Bestel deur Toast of laat my weet as jy `n kopie wil aanskaf vir R60 (as ek dit nie hoef te pos nie).

2008-01-06T20:16:00.000+02:00

Ons Klyntji (Jaargang 111 nr 1 - November 2007)

Ons Klyntji (Jaargang 111 nr 1 - November 2007) te koop vir R80 (posgeld ingesluit RSA) of R100 (oorsee, elders, lugpos). This edition comes with a great compilation CD called Ons Kerk Se Mense, so dis hoekoem dit duurder is as gewoonlik. This item usually ships when you've paid and we've been to the post office, as with life itself. First 50 orders will ship (it doesn't really go by ship though, do not be alarmed) with limited edition dassie badge designed by Willem Samuel.Orders can be placed by contacting toast@bastardmedia.co.za.

148pp. Zine. Perfect bound. B&W. Teks, foto's, prente. Afrikaans, English, Polish. Redakteure/ Editors: Toast Coetzer, Erns Grundling en Drikus Barnard (CD compiler). Cover art by Willem Samuel. Subs: Rebecca Kahn, Liezl Dick, Marissa Baard and Rebecca Hodes. Bydraes deur/ with contributions from: Jason Bronkhorst, Willem Anker, Gerard Rudolf, Linda Neethling, Samantha Reinders, Koos Kombuis, Åmi Kapilevich, N.P. Van Lyk Skou, Reverend Horton Todd, Kleinboer, Robert Denton, Gaelen Pinnock, Jac Kritzinger, Anneke Botha, Brother John, Andrew McFall, Carla Chait, Aryan Kaganof, Christiaan Frauenstein, Nicolene Louw, Allan Kolski Horwitz, iamsignal.com’s Francis Burger and Ryan van Huyssteen, Robin Auld, Kabous Verwoed, Salomé Silberstein, Nicolene Louw, Robin Kelly, Deborah Steinmair, Diane Awerbuck, Dawn Garisch, Sean Hunter Christie, Tania van Schalkwyk, Helene Dancer, Duncan Souchon, Leon Jacobs, Robert Szabo, David Chislett, Lauriane Woollat, Sjaka S. Septembir, Willim Welsyn, Mila V, Jacques de Wet, Kai Losgott, Graeme Brimmer, Haidee Kruger, Danie Marais, Terri Dunbar-Curran, Theo Kleynhans, Annette Klinger, Gary Cummiskey, Rebecca Kahn, Rebecca Hodes, Glen Tyler, Adolph van Coller, Jayne Bauling, Carina Laubscher,Hermien de Vos, Dara Kell, Margot Saffer, Jan Heese, Riana Wiechers, Rozanne Gewaarwordings, Dot Vermeulen, Ekchardt Cloete, Arno Kruger, Zani Botes, Hunter Kennedy, Elmez Badhorse, Louise Crouse, Sandra Kruger, Willem Mulder, The Weasel, Monique Pelser, Andrew from Khartoum, Ronel Nel, Syd Kitchen, Mariska Ison, Jezebel, Dirk Jordaan and Jacques de Wet.

Artists on Ons Kerk Se Mense 22-track CD: Esme Eva Kwaad, Piet Planter, Insek, Slow, Piet Pompies, Nul, Bacchus Nel, Bittervrug, The Buckfever Underground, Paul Riekert, Stean en die Crankshafts, Kabous Verwoed, Die Bullebak Blaasorkes, Brixton Barnard, Ronel Nel, Moord Greeff, Willim Welsyn en die Sunrise Toffies, Roof Bezuidenhout en Tannie Marie en die Biscuits.

The Dreamers

2008-01-03T15:58:00.000+02:00

Ek het The Dreamers gekyk van Bernardo Bertolucci
(Before the Revolution; Besieged; Conformist; the Grimm Reaper; Last Emperor; Last Tango in Paris; Little Buddha; 1900; Partner; Sheltering Sky; Spiders Stratagem; Stealing Beauty; Tragedy of a Ridiculous Man)

Interessant. Basies oor `n tweeling, seun meisie, wat `n baie intieme verhouding het. Ietwat te intiem. En dan ontmoet hulle `n outjie tot wie hulle beide aangetrokke is. Groepswoeps. uhm... ja
.
Omdat ek self een van `n tweeling is wou ek dit eers nie kyk nie. Dis ietwat ongemaklik. maar ek het gedink ek sal oor my calvinisties opvoeding (hel. Dis nie net calvinisties nie. ondertrouery in enige opset word gesien as onaanvaarbaar, nie waar nie?!) kom en dit `n kans gee.

En die fliek was ongelooflik goed. Regtig. Wat die filmbeskrywing weggelaat het is dat al drie die hoofkarakters "cinematophiles" (nie te verwar met pedophiles!) is rondom die jaar 1968 in Frankryk. (Die jaar van studente rewolusie en krietsende energie!).
Die skrywer en regisseur was self deel van die uprisings, en deel van die lewendige cinema kultuur van die tyd. Mense sou voor filmhuise vergader om idees te bespreek, films op `n glyskaal te plaas, te redekawel oor die betekenis van tonele en die vermoeëns van akteurs.
Hierdie bewussyn (wat ek bevrees nie naastenby met ons rugby-rooirokbokkieboudeswaaikultuur vergelyk nie) word visueel so goed in die film uitgedruk. Met tye vervloei films van die tyd met die huidige storie , en die uitwerking is boeiend.

Die fliek bevraagteken wat die rewolusie uitgerig kon kry. Dit ondersoek marxisme en indiwidualiteit binne `n fascistiese staat. Dit bevraagteken seksuele identiteit en die groei van die "self" binne `n geslote verhouding. Die drietjies sonder hulself af van die wêreld buite in `n tydlose kapsule waar enigiets aanvaarbaar is, elke persoon gekoester en aanvaar word nes hy/sy is..
Op die ou einde breek die rewolusie in die straat deur die venster van die kapsule en die karakters word tot hul uiterste beproef. Hoe vêr is jy bereid om te volg? Verloën jy jouself solank iemand jou net vas sal hou?

Die film word kritiek op die rewolusie van die sestigs. Iets wat nie regtig genoeg gedoen word in ons kultuur waar Guevara se leë gesig op gespierde sestienjarige borskassies pryk nie.

oor die algemeen

2007-12-31T18:17:00.000+02:00

... nie werklik iets om te sê nie behalwe dat die lig vandag heel gods aan die stad kom klam het.
dat ek soms verdwaal in hierdie wasigheid se wonder oor die kom en gaan van die daaglikse verjaring van dinge. kan `n mens daagliks verjaar? soms ...daagliks?
of dalk wonder ek maar oor die dag se verjaring. hoe jare so vinnig kan ondergaan. of liewer opkom. en hoe ondergange gewoonlik soveel mooier as die ander tipe skemering is. beHALWE as daar mis en berge is. dan trek duinings vingers uit die mistigheid. nostalgies raak ek nou.
en iewers paai `n stem. mens raak so vinnig verstrengel in `n leefwyse

laat die wind landskappe in jou oop kom streel
(leef ry die antwoord op jou vraag bloots)

Meisie wat saam met my geswot het is weg. Help asseblief deur wakker te wees as jy iewers heen ry of loop, veral mense in kaapstad, maar moontlik Pta

2007-12-19T00:11:00.000+02:00

ANNETTE DE KLERK, ID 840220 0010 080 has been missing since Sunday morning, 16 December at +- 2am from the Cape Town gardens area. She is about 1.6m tall with dark brown hair and dark eyes. She has only her car keys and cellphone with her. She recently moved to Cape Town from Gauteng and joined The Jupiter Drawing Room as a graphic designer.

Anyone with information please contact Mr Koos de Villiers @ 082 803 4423.

With many thanks.

guy's rooster (meisie hoender en kandelaar)

2007-09-18T00:11:00.000+02:00

CLOUDBURST

2007-09-16T19:58:00.000+02:00

La lluvia ... The Rain ...

Ojos de agua de sombra,
ojos de agua de pozo,
ojos de agua se sueño.

Eyes of shadow-water,
eyes of well-water,
eyes of dream-water.

Soles azules, verdes remolinos,
picos de luz que abren astros
como granadas.

Blue suns, green whirlwinds,
birdbeaks of light pecking open
pomegranate stars.

¿Dime, tierra quemada, no hay agua?
¿Hay sólo sangre, sólo hay polvo,
sólo pisada de pies desnudos sobre la espina?

But tell me, burnt earth, is there no water?
Only blood, only dust,
only naked footsteps on the thorns?

La lluvia despierta ...

The rain awakens ...

Hay que dormir con los ojos abiertos,
hay que soñar con les manos,
soñemos sueños activos de río buscando su cauce,
sueños de sol soñando sus mundos,
hay que soñar en voz alta,
que cantar hasta que el canto eche
raíces, tronco, ramas, pájaros, astros,
desenterrar la palabra perdida,
recordar lo que dicen sangre, la marea,
la tierra y el cuerpo,
volver al punto de partida ...

We must sleep with open eyes,
we must dream with our hands,
we must dream the dreams of a river seeking its course,
of the sun dreaming its worlds,
we must dream aloud,
we must sing till the song puts forth roots,
trunk, branches, birds, stars,
we must find the lost word,
and remember what the blood,
the tides, the earth, and the body say,
and return to the point of departure ...

1959 OCTAVIO PAZ (1914 - 1998) : El contaro roto
adapted by Eric Whitacre; English translation by Lysander Kemp.

2007-08-30T12:06:00.000+01:00

ek tjank vandag vir almal.
eienaardig. niks het my getref toe ek dit hoor nie. tot vandag. ek konnie opstaan nie. lank vir die dak lê en staar. toe gebeur dit net. in oorvloed. hierdie afgelope ruk het leef die mense om my darem vreeslik erg hanteer. verlammings, rooftogte, moorde, egskeidings. dis `n stukkende wêreld. ek dink aan julle almal, en dit brand. vlok is reg. hierdie leefding is onnatuurlik.

sommer los gedagtes oor soos met vlerke

2007-08-18T00:35:00.001+01:00

oor kop op `n blok se plasing rondom BB se "rooiborsduif":
ek vermoed met sy werk dat mens iets mis as jy dit buite konteks lees. BB is vreeslik puntenerig, en beplan elke bundel haarfyn- in sy nuutste, die windvanger, is sekere gedigte selfs op spesifieke bladsynommers aangebring vir meer trefkrag!

Die gedig wat in Lotus na "(soos met vlerke)"(dit is die titel, met hakkies en al, soos in Ysterkoei-blues, isbn 0798141875 aangedui) verskyn, is:

(realiteit is `n wyse van kyk)

hoe my gedagtes geskend en verkleur
(want as lewe kladpapier is is dood ink)
hoe my gedagtes reddeloos soos donker duiwe
van `n eie land wat in die see moes sink
nog sonder grasie teen die wind bly draai
dan skielik neer mag stryk
op die seile van jou hande
daardie twee wit brande
in die son se teenwóórdigheid gebaai

sien, daars weer die duif motief. maar die keer as gedagtes, moontlik gedagtes wat vasgelê is met ink- woorde knip ook op `n manier idees se vlerke, omdat die betekenaar nooit heeltemal die betekenis kan omskryf nie, nê? let ook oop die aksent op die woord in teenwoordigheid. Ek gaan nie eers probeer om die "betekenis" van sy gedig uit te lê nie, want ek dink nie mens kan breyten so lees nie. sy werk is so dig gedig dat mens dit moet toelaat om deur jou te weef en te torring aan die manier hoe jy woorde voorheen verstaan het. maar ek vermoed dat hy met woorde handel soos die skilders van sy tyd met verf op lap: hulle kruip in die "verfgeid" van die goed in om jou `n smakie te gee van wat eintlik agter die illusie lê. en terwyl al die jagters vir die son staan en kyk, tref hy jou agter die kop met die gedagte: hoe moet dit wees om van jou vlerke te weet terwyl jy nie daarmee kan vlieg nie?

ek weet dit klink dalk vergesog om in ander tekste te gaan soek vir hierdie teks se betekenis. sommige mense glo ook dat daar niks buite die teks saak maak nie. Maar as mens na sy werk in geheel gaan kyk sien mens dat hy werk met `n tipe ikonografie van sy eie - soos wat kunstenaars idees aan sekere beelde of karakters heg. Hy skryf baie van sy vorige werke wat neig na politiese statements oop in "Nege landskappe bemaak aan `n beminde". Op die oog af bloot `n spul verse bemaak aan sy vrou, yolande. Maar as mens verder gaan lees en uitvind dat die Goree instituut waar hy aan vrede vir afrika werkagtig is oorspronklik nege lande betrek het, moet mens wonder of daar nie `n groter beeld betrokke is nie. Die geliefde in breyten se werk is `n metafoor vir baie dinge. In windvanger se "donkermaan/donkerhand" (p.111) is die gedig self soos `n vrou wat die digter wil "lêmaak". soms is die leser die geliefde wat hy probeer wakkerskryf. en in die konteks van sy tyd, waar woorde so effektief gebruik is om die skare te indoktrineer, dink ek dis moontlik om te dink dat hy met meer as `n spesifieke persoon gesels.

Sy werk is om dieselfde redes as goeie kunswerke goed: dit staan voor jou in verskillende vlakke. bv. Vorm en tegniek, die manier hoe dit inwerk op vorige en latere werke (van die digter self en ander digters wat hom voorafgegaan het), en dan ook die manier hoe dit sy eie gedagtegange en filosofie uitbeeld. Of jy nou die werk in sy geheel kan begryp of nie, daar is altyd een van die vlakke wat jy kan waardeer. Want "(soos met vlerke)" kan ook bloot net `n pragtige liefdesgedig wees.

gieg!... kyk wie's hier.

2007-07-29T15:08:00.000+01:00

http://www.sasol.com/sasol_internet/frontend/signature/sig_artwork_fulldisplay.jsp?vcategory=1&vgallery=2&page=1&reqCurrentIndex=5

gedig deur daniel hugo vir sy vrou

2007-07-18T14:25:00.000+01:00

Paradyskloof (vir Carina)
Daniel Hugo

’n sagte walm omhul die bed
waar ons gisteraand geliefkoos het

soos op ’n planeet met atmosfeer
kan ons simbiotiese hier floreer:

ek spruit en jy gedy – ingebed
in die liefde se geilheid en geur

leer ons asemloos fotosinteer

/cgi-bin/giga.cgi?cmd=cause_dir_news_item&cause_id=1270&news_id=17834

liefdesvers

2007-06-29T11:10:00.000+01:00

Langneus jy
viervoet
soos
'n
vers
snuiwend aan 'n gogga wat haar pad pantser
oor 'n slagveld waar miershoop alleen nog staan
skater
as bedoude kappertjie-are
groot-oog ywer in jou wek
soos die verstarde verbasing
oor
jou
vat
aan
my
asem
trek

As leef jou lag pluk wens ek dat jy so kan sterf.

UItstalling...

2007-06-27T10:20:00.000+01:00

Een van my goed en so paar van die maats sin gaan tien teen een hier wees...
Vir almal wat slagoffers van gehekelde doilies, handgemaakte klere, Maggie L. skilderye en Baas en Miem stories was!

2007-05-31T15:04:00.000+01:00

die hand is bloot
`n flikkering van geheue

as die tekenklou probeer
om die eie skadu
na te trek

die potloodpunt begin
na willekeur flinker kerf
die kop wil flitse afkleim
lig opteken
lyne inloop

lig teken om lyn te lood?

die hand is bloot
`n flikkering van geheue

©

2007-05-27T21:15:00.000+01:00

its been a year.
to be silly I asked a magic eight ball today if you are happy.
Ask me later, it said. I asked again and it said that only time will tell. So i gave it time... (i counted to three) and asked again. It said that it's impossible to predict right now. Just to check if it's broken i asked again, and this time it reckoned that "the stars say No".
almost ironic that we met while looking at them, trying to map out the constellations, carefull not to step on the rooftop cacti garden. aardig. vetplantjies is met so min tevrede.

Koos Doep huldeblyk

2007-05-09T14:27:00.000+01:00

Ek en Magdel is na `n Koos Du Plessis huldeblyk in die Huis vir Afrikaanse Poësie (HAP). Dit was ongelooflik. Eienaardig, maar tog was ek dol daaroor. Klomp mense het gedigte oor Koos Doep geskryf, van sy gedigte voorgelees, daar was twee asemrige dames wat sy liedjies gesing het... Maar die hoogtepunt van die aand: Trevor Nasser! Wil jy nou meer?! ek het nie eers geweet hy leef nog nie. Ons wonder of hy en Koos Doep vriende was.

Voor die vertoning vertel die outjie wat vir hom klank gedoen het aan my en Magdel hierdie staaltjie:
`n Vriend van hom is `n joernalis, en moes `n storie oor Mnr. Nasser doen. Hulle ontmoet hiet iewers in Pretoria, en moet saam johannesburg toe ry om by `n funksie uit te kom. Hulle stap na Mnr. Nasser se kar, waar hy ongeërg die mens-lewensgrootte pop by die voorste sitplek wegvat en in die agterste sitplek vasgespe. Hy reken dat jou kans op `n kaping minder is as dit lyk of daar iemand saam met jou in die kar is. (Ek verbeel my die joernalissie maak toe maar `n grappie dat hulle darem nou drie in die kar is, so die kans op `n kaping is nog minder!). Hulle klim en trek weg. Of sleep aan- teen 40 km/h op die snelweg.

Ewe skielik slaan Mnr. Nasser rem aan. "o aaaaaarde!" skreeu hy, "die HOND!". Soos `n blits is hy uit die kar, en maak die KATTEbak oop. `n HOND spring daaruit! Die arme labrador is so wild na die skielike rem-aanslaan dat die joernalissie ook nou eers moet help om die ding op die snelweg te vang en in die kar (op die agterste sitplek langs sy popnooi) te kry. So kon die reis toe nou darem voortgaan.

Met hierdie storie as agtergrond sit ek en Magdel in spanning en wag vir die meneer om sy verskyning te maak.
In `n ligte, bykans onherkenbare sweempie motgifballe arriveer hy. Gekoller en getaai in `n skaflike grys pak, en nuwe blinkleerskoene (definitief nuut, maar blink?daars `n lekker laag stof op... maar dis vergewe, want ons weet mos nou al dat hy in die pad moes rondhol om die hond te vang!)
Dit werskaf en maak reg en gaan tekere, baie self-bewus. Uit sy kitaarkas vol wonderlikhede bring hy `n opvou voetstoeltjie na vore. Hy haal `n mandoelientjie uit , en kry sy kitaar gereed met die sorg wat net jarelange wedersydse respek kan meebring.
Toe hy klaar is verlaat hy eers die verhogie. Hy kom groet vir my en Magdel, vertel skamerig-senuweeagtig dat daardie klein kitaartjie `n mandoelien is. ja, sê ek, ek weet, ek is baie lief vir die mandoelien. o, goed dan! Hy hoop ons geniet die vertoning. Dankie, sê ek en magdel. Hy verdwyn vir `n rukkie.

Toe ons weer sien is hy op die verhoog. En begin speel. Die vorige episode se vat-vat onsekerheid smelt weg, sy seningrige senuweeagtigheid maak plek vir `n meevoerende vloeibaarheid. Sy hele lyfie buig oor sy kitaar, asof in aanbinding. Sy hande pluk nie snare soos wat sommige jong kunstenaars sou nie, dit vee net so... maar elke noot is skoon en vars en helder. Na elke liedjie kyk hy op asof hy vanuit `n droom ontwaak. Sy gesig is die ene verbouereerde verbasing, "O, is julle ook hier?!" wanneer die applous volg. Dawwerend. Hy staan dan elke keer op en maak `n bedeesde buiging. Gaan sit, en begin weer.

Aan die einde van sy vertoning staan hy afgehaal op. Die mense juig. Dis duidelik dat almal meer soek. Nederig maak hy `n kop-buiging, en vra kinderlik, pleitend "Gun my net nog EEN liedjie. Gun my net Kinders van die wind". Ek en Magdel kyk na mekaar, en besef ons albei is omtrent in trane. So `n dierbare mens. Hy't ons in `n halfuur deur al ons kinderjare se saamsing en saamwees gelei, en herinner op sy sagte manier dat hierdie klein Iets darem goed was in die verlede, en dat dit nognie dood is nie. Dit gaan maar aan, nog al die pad daar om ons te herinner waar ons vandaan kom. En dis totaal onselfsugtig. Al wat dit wil hê is `n kans om net nog een liedjie te speel.

Gistraand, in die styl van `n resensie.

2007-04-14T12:13:00.000+01:00

Na johannesburg om `n paar bands te sien wat ons ken. Eienaardige omgewing. Johannesburg het areas wat veilig voel, maar letterlik tien tree verder so onheilspellend is dat jy jou gordel stywer gespe uit vrees dat iemand jou jannas van jou lyf af gaan stroop.

Die plek waarheen ons is, is `n ou teatertjie langs GEM supermark. Asemrowende akoestiek, en `n spasie met `n wonderlike atmosfeer. Gedurende die gig was daar ook `n kuns-uitstalling deur `n spul jong kunstenaars aan die gang. Jy vind jouself in gangetjies en stelle trappe met saamgepersde plafonne. In hierdie doolhof is daar om elke hoekie nog `n kunswerk versteek. Die teater se dakbalke is ontbloot, en die stoele uitgeruk om `n groot oop spasie te laat wat ideaal is vir musiek maak. Toeskouers kan onder in die ouditorium rondwoeker, of bo in die gallery gaan sit as hulle `n donker hoekie soek. Die plek is, en ek sê dit sonder 'n sweempie sentimentaliteit, net plein magies.

Asof die spasie alleen nie alreeds my aand kon maak nie, het die bands wat gespeel het ongelooflik perform. greenisforturbo was beter as wat ek hulle al gesien het. Alhoewel hul erken dat hul nuwe song nog effe skaaf nodig het, het hulle eksperimentering met opvoer die verhoog aan die brand gehad. Kidofdoom se meesleurende melodië het in elke noekie van die gallery gaan hang om selfs die gestorwe teater geeste se voete te laat jeuk. Voeg hierby desmond and the tutus se joligheid (en die wonderlike kitch JESUS SAVES gordel gespe!), en die aand eindig in `n waas van krietsende energie (of was dit die buzz van die rooiwyn?). Heerlik!

'n skildery van so jaar of wat gelede

2007-04-10T22:48:00.000+01:00

Die skildery is 300cmx25cm... ek moet ophou met my eienaardige formate. Ek kan niks ooit vervoer nie!

We the living

2007-04-02T21:18:00.000+01:00

"Why are you doing this for me?"
"Because I trust you and I think we are friends. Though don't ask me why we are, because I don't know myself."
"I know that. It's because... you see, if we had souls, which we haven't, and if our souls met - yours and mine - they'd fight to the death. But after they had torn each other to pieces, to the very bottom, they'd see that they had the same root. I don't know if you can understand it, because, you see, I don't believe in souls."
"I don't either. But I understand. And what is the root?"
"Do you believe in God, Andrei?"
"No."
"Neither do I. But that's a favourite question of mine. An upside down question, you know."
"What do you mean?"
"Well, if I asked people whether they believed in life, they'd never understand what I meant. It`s a bad question. It can mean so much that it really means nothing. So I ask them if they believe in God. And if they say they do - then, I know they don't believe in life."
"Why?"
"Because, you see, God - whatever anyone chooses to call God - is one`s highest conception of the highest possible. And whoever places his highest conception above his own possibility thinks very little of himself and his life. It's a rare gift, you know, to feel reverence for your own life and to want the best, the greatest, the highest possible, here, now, for your very own. To imagine a heaven and then not to dream of it, but to demand it."
"You're a strange girl."
"You see, you and I, we believe in life. But you want to fight for it, to kill for it, even to die - for life. I only want to live it."

(dis deur Ayn Rand.)

Fliekvlooie...

2007-03-21T14:01:00.000+02:00

Ek het nog altyd daarvan gehou om alleen te gaan fliek. Toe ek in die koshuis was op skool moes ons kamers deel. Alhoewel ek voorkom as `n redelike ekstrovert, het ek baie privaat tyd en spasie nodig. Beide hiervan is baie skaars in `n meisieskoshuis. Meisies dink om een of ander rede dat hulle alles moet deel. Hulle bad saam, gaan saam toilet toe, gesels oor Alles. Ordentlike, normale meisies is nooit alleen nie. My enigste verweer teen mal word was om baie lang badtye te hê agter `n geslote deur, of om in die aande, na ligte uit, die pad te vat. Ek was maer genoeg om deur die diefwering die glip, en lank genoeg om oor die koshuis se omheining te klim. Dan het ek gewoonlik koers gekies menlyn toe, te voet, in die middel van die nag, en die twaalf-uur fliek gaan kyk. Mens besef eers na die tyd hoeveel engeltjies daar was wat oor jou skouer moes loer om jou veilig te hou!
Met die gevolg dat alleen fliek nog altyd vir my die konnotasie het van vry wees, van spesiale alleentyd en om myself te pamperlang as ek naby aan breukpunt is.
Tot gistraand.

Ek het alleen gaan fliek. Dit het soos `n ekstra spesiale fliek gevoel omdat ek self soontoe kon ry , want ek het na jare se afhanklikheidl uiteindelik my lisensie laas week gekry. My sitplek was in die middel, langs die gangetjie. Die sitplek reg langs my was leeg, en daarnaas het drie meisies gesit wat saam kom fliek het.
Toe die film begin storm `n groot man in en kom sit in die lee sitplek tussen die meisies en my. Dit was eienaardig, omdat die teater besonder leeg was. Waarom sal mens nou opsetlik tussen vreemdelinge gaan sit as daar ander sitplek is om van te kies? Maar die fliek was interessant en ek kon gou vergeet van al die mense om my en heeltemal meegevoer word. Maar ek is gou teruggeruk na die werklikheid.

Die man langs my skuif sy voet tot teenaan myne. Goed, dink ek, dis net `n ongeluk. Hy is redelik groot (lees massief), en die stoele redelik klein. Ek skuif my voet weg, en draai my kniee na die paadjie se kant toe om dit duidelik te maak dat ek nie geinteresseerd is in vreemde voete nie. Dis stil vir `n rukkie. Die man sak egter volgende tot op sy lae rug en skuif sy voet weer tot teen myne. Ek is, tipies die meisies van Calvyn, bang om aanstoot te gee, want hy kan tog onmoontlik dit met opset gedoen het? So ek skuif my voet weer (tot in die paadjie) en probeer konsentreer op die fliek. Ek paai myself. Sheim, die ou is groot. Dalk voel hy ongemaklik in flieksitplekke. As ek nou skuif gaan hy seergemaak en onaantreklik voel. Ek gaan bly sit en sy voet soos `n ongeluk hanteer.

Teen hierdie tyd is daar nêrens oor om heen te skuif nie. Ek sit op die puntjie van my stoel, beide voete in die paadjie, en probeer my gesigsuitdrukking so normaal as moontlik hou. Maar uit die hoek van my oog gewaar ek `n beweging en V-R-I-E-S. Sy hand is stadig maar SEER seker besig om oor sy bo-been te beweeg in my rigting. Soos `n blits raap ek my goed op, besweer die skuldgevoelens, en gaan sit in die sitplek voor my. As verskoning krap ek in my sak en haal raserig `n koekie uit om aan te kou. Laat hulle dink ek wou niemand pla met die plastieksakkie nie. Laat hulle dink ek hou nie van vet mense nie. Laat hulle dink ek is `n kloosterkrappie wat bang is vir mense. Maar ek sit nie `n oomblik langer langs daardie vent nie. Sodra ek geskuif het, haal hy hoorbaar asem, staan op en verlaat die vertrek in `n driftige stappie. Eienaardig. Vir `n oomblik voel ek skuldig. Gaan hy nou in trane huistoe? Ek raas met myself. Sheim, arme ou. Hoe moet hy nou voel? Toe raas ek weer met myself. Hoe moet EK nou voel? waarom is dit vir my belangriker hoe hierdie freaky vreemdeling voel, as om my eie gevoelens van afgryse en ongemak te herken. Selfs al het hy niks gedoen nie sou dit steeds my volle reg gewees het om te skuif as ek ongemaklik voel. Weird ou!

momentarily _ Endless

2007-03-19T22:16:00.000+02:00

Ongelooflike uitstalling. Jislaaik. Wonder soms of ek soveel daarvan sou hou as sy nie al so baie vir my beteken het nie (Sy's een van daardie vreeslike skaars dosente wat veel meer doen as wat van haar verwag word- die tipe wat jou `n beter mens wil laat wees). Maar ek dink ek sou. Sy werk met polaroids, medium formaat kameras, pinholes, digitale kameras, selfoon kameras... Basies enigiets wat eksperimentering verlang.

My gunsteling werk: Nommer 71. Visitors to the Musee de l'Art Moderne de la Ville de Paris.
Dis `n swart en wit foto assemblage met baie subtiele kleure in Gouache. 20X84 cm (ek is dol oor langwerpige formate). Die raam is hout, met `n sewentiger gevoel daaraan. Die werk is rondom daai tyd gemaak. Sy het twee bewegende figure`n hele aantal kere aangebring, maar so dat mens kan sien die foto is met die hand verwerk. Een van die figure is definitief `n jonger Carla. Sy beweeg na die kamera toe met `n uitbundige uitdrukking op haar gesig. Dit lyk of sy deur `n storm van rowwe kwashale breek. Dit vat vir my haar hele uitstalling en haar as persoon saam: 'n Uitbundige oomblik, wie se ervarings in`n warboel gebeure, denke en emosies geleef word.

Ek sal dit nie aanbeveel nie, sê sy...( die hele toetie? die hele leefstyl?). Jy weet ek gaan nie vir jou luister nie, sê ek. Die kop wat skud en haar laggende "Ek weet!", laat my uiteindelik weer glo vind in wat ek hoop om te doen.
Liewe mens.

van die mees verruklike nuus sedert 1998!

2007-03-08T11:32:00.000+02:00

Breyten Breytenbach bring `n nuwe bundel uit! In Suid Afrika! In my verjaarsdag maand!
Hoe wonderlik?!
Die bundel se naam is Die windvanger. Dit kom in April uit. Deur Tafelberg uitgewers. Dit bevat `n paar gedigte uit sy vorige bundels (ek vermoed dis werke wat die nuwe werke se temas ondersteun), en dan ook `n hele spul nuwe werk, wat strek tot by 2006.
Waarom is dit so wonderlik?
wel, die digter se werk is ongelooflik, eerstens, maar tweedens het hy na 1998 gesê dat hy nie kan sien dat hy ooit weer in Suid Afrika sal publiseer nie (van sy werk(veral Die Toneelstuk) het baie negatiewe publieke reaksies uitgelok).
Ek, vir een, kannie wag nie!

2007-03-06T23:05:00.000+02:00

dalk is die ware sondes verveeldheid... apatie... valsheid... luiheid... blindelingse geloof

die goeie goed? vervreemding (om van `n afstand te kan sien), vraagstelling en liefde (maar nie die tipe wat alles aanvaar vir wat dit is nie. die tipe wat jou aanspoor om meer te wees as wat jy jou in jou wildste drome kon verbeel).

en tog: vervreemding is `n tipe valsheid wat na `n tipe apatie lei, liefde `n soort blindelingse geloof, vraagstelling spruit uit `n tipe verveeldheid...

om te leer leef?

2007-03-06T22:46:00.000+02:00

Snaaks hoe ons nou op die punt staan waar enigiets moontlik is. En dit nie kan hanteer nie.

Ek was vanaand na `n galery opening, en het `n hele spul van my pêlle daar gesien, na omtrent `n maand van geen kontak. My voete het die afgelope paar weke al hoe swaarder geword. Ek konnie verstaan waarom dit so moeilik raak om op te staan in die oggend nie. Ek het soveel werk om te doen, soveel ongelooflik fantastiese dinge en mense in my lewe. Maar as dit kom by wakker word in die oggend, en dit doen, is daar net geen wil oor nie.

Totdat ek vanaand met die spul gesels, en agterkom dat almal op daardie stadium staan. Dis die eertse keer in ons lewens waar daar geen voorskrifte is nie. Wanneer mens op skool of universiteit is, kan mens nie wag vir daardie oomblik wanner dit verby is nie. Maar sodra dit kom besef mens dat dit ook maar verantwoordelikhede van dit se eie het. Veral in ons bedryf, waar alles wat jy uitsit van jouself afhang. daar is ongelooflik baie geleenthede, maar jy moet dit neem.

Ons het besluit om dit `n kwart-tyd krisis te doop. waar die game nognie verloor of gewen is nie. en jy die bal moet vang en moet hol...

Storie uit Oman

2007-03-05T01:25:00.000+02:00

Wadi Tiwi- 8 Januarie 2007

`n Oase in die berge wat van die pad af lyk soos palmbome alleen. Langs die grondpadjies tussen die plante deur dobber daar dan en wan koppe vanagter opgestapelde klipmure. Die klippe is nie net verweer teen erosie nie... mense bly daar! Ontelbare slootjies lei water in ongelooflike formasies. Daar is `n munisipaliteit wat vanuit `n sentrale punt al hierdie mense bedien. AL HIERDIE MENSE, want nes jy dink die lewe het tot `n ent gekom, ontdek jy nog `n boom en boerbok of donkie, nog `n opgerigte muurtjie wat aandui dat daar net om die draai nog `n kind uit `n vensterluik jou gaan aanstaar, gapend van die hitte en verbasing. Dit lyk soms asof die mense die berg self kon uitdolwe vir skuiling.

"I love you!" skreeu `n klein seuntjie meer aan my ligte gelaat as iets anders. En ek kannie help om te wonder of hy ooit gaan leer om daardie woorde werklik vol te staan vir iemand nie. iemand werklik.

Aan die bo-punt van die bergpas het ons omgedraai, ons spore teruggesnuffel tot by die teerpad. Ons is al langs die arabiese kuslyn af tot by `n seeskilpadresort uit palmtakke. Dit was reeds aand toe ons opdaag waar die sonstoele (maanstoele?) met liggies aanmekaar gesnoer staan op die strand- `n mak strand, waar die aarde die sout langtand sit en lek-lek.

Woestyn kamp die volgende aand bereik op die rand van die Wahiba sands. Die kamers is ook van palmtakke, met masonite uitgevoer. Die vensters net sulke gapings. Die nagwind girts aan die droee palmtakke - dit klink of die duine jou in jou slaap bekruip. En die sterre moes uit die hemel geval het, want dit lyk of mens net so duskant Orion se voete verbyloop.

*
dig sal die duine teen jou sluimer
om woorde te vind
waarin aardsheid
sin kan kry
as berge hulself versit.

2007-02-18T12:24:00.000+02:00

Ek het `n nuwe slot vir my voordeur gaan koop nadat my sak vir die soveelste keer gesteel is. My sak was vol kruideniersware, en ons was na `n openings-aand van `n uitstalling, so ek het dit in die kar gelos. Toe steel een of ander jafel my vriendin se kar! Dis aardig. Ek raak nie eers meer ontsteld as so iets gebeur nie. Dis meer `n irritasie as `n skok. Is ek al afgestomp? Elkgeval.

Nuwe slot, nuwe sleutels vir almal in die woonstel en `n polisiemannetjie- daardie aardige klein kontrepsie wat jy in die deur sit nadat dit gesluit is om seker te maak niemand kan aan jou slot peuter nie. My sak is gesteel saam met my dagboek wat my adres inhet, so mens kannie die kans waag nie. Iemand het my juis van `n tiekieboks af gebel om te sê hy`t van my goed opgetel... Hoe wonderlik dat ek nou al soos `n krimineel dink en weet dat ek nie vir hom moet sê om my by my huis te ontmoet nie?

Oppad terug van die hardeware winkel -wat loop-afstand van die huis af is- sien ek `n tannietjie voor my wat al so kromgetrek is deur die ouderdom dat haar hak-neusie amper aan die sy-paadjie snuffel. Die tannie het inkopies gaan kry by Checkers, net om die hoek, en haar koopsakke is tot oorlopens toe vol. Maar sy sukkel. Al snuffelende in die straat af stop sy na elke skuifel om maar eers weer haar pakkies neer te sit voordat sy dit weer optel en nog `n skuifie aansnuif. My hart bloei. Goeiedag, tannie. Nadat sy eers gewip het van die skrik gluur sy my Hoe gaan dit? met agterdogtige kraalogies aan. Waarheen gaan tannie?
"Ek is reg, dankie" hyg sy met `n halfgesmeerde pienk glimlaggie, " ek gaan net so om die hoek."
"Ek gaan om dieselfde hoek, tannie, kan ek nie help dra nie?"
"Nee, dankie, ek is reg."

En ek moet instem. Verby haar stap sonder om om te kyk.
Ek dink aan my ouma, wat alleen in hierdie omgewing in `n woonstelletjie gebly het na Oupa se dood. Ek wonder hoe groot en gevaarlik die wêreld nie vir haar moes lyk nie. Hoe mens kan vereensaam tussen al die mense in `n groot stad omdat dit fisies nie veilig is om nuwe kennisse op te doen nie.
En ek voel in die gesig gevat. Die feit dat sy my takseer het, en moes besluit dat al 48 kilos van my die tipe meisie is wat ou tannies oor die kop sal slaan vir brood en melk, grief my tot in my grein. Tog is ek trots op haar. Hierdie klein snuifie van `n vrou wat teen wil en dank sal regkom laat my dink aan my ma, al my grootma`s wat deur die eeue hulle grond bly staan het.

Maar `n stemmetjie in my vra waarheen ons oppad is as daar in al die stanery nie meer plek is vir ons generasies om te ontmoet nie?

KLEINDORPSE WINTERAAND- Peter Blum

2007-02-18T03:10:00.000+02:00

`n Winterdag kan blank-bedrywig loop
binne die grense van `n dorp wat heers
oor `n paar duisend vierkantmyl van oop,
boomlose hoogvlak, as die twee monteurs
aan `n paar handelsreisigers se karre
knoei en hoor wat in die groot stad gebeur,
en kopskud. Dan kan elke ou hom harre-
koejawel hou, `n heelal maak van sy eie
ambaggie. Maar met blouaand sluk die barre
landskap wat syne is; `n sweepdun suide
skuur deur die nek, deure klap orals toe.

In die losieshuis sit nou die nog-vrye
en reeds-vereensaamde byeen en eet:
gesels eers hard, maar verstom as die luide
kerkklok hul messegoed se klik oorstem
en kleep, kleep hees soos `n belboei teen gevaar
met die afsterf van die lig -
kyk betrap elkeen in sy maat se gesig
en weet
dat hulle aangewys is op mekaar.

Terug uit Oman...

2007-02-12T23:58:00.000+02:00

Hoe spel `n mens kultuurskok? Dat mense net so ongelooflik verskillend kan dink? Ongelooflik. Dit voel of ek in die afgelope maand of wat meer gegroei het as die afgelope vier jaar. Dit was baie goed om net heeltemal weg te kom, alle kontak te verloor vir omtrent `n hele maand. Oman is pragtig. Muskat die mooiste mooiste stad. So vreeslik veilig. Maar ek was nog nooit so bly om huistoe te kom nie, nog nooit so seker dat ek `n Suid Afrikaner is nie.

En nou staan my jaar bakhand en wag dat ek iets moet begin gee.

Om weer mens te word

2007-01-03T14:18:00.000+02:00

Voel sy hoe hy sagkens vat
In elke noekie hom verlustig,
Dorstig paai-praatjies soek
na `n greintjie meer mens,
`wyl haar hand in sy palm
talm
om sy hart te verken...

2006

2007-01-01T02:07:00.000+02:00

Ek voel nostalgies, emosioneel en opgewonde- alles in een. Hierdie jaar was een van die rofste in my lewe (sovêr), maar definitief ook een van die beste: Intense liefdesteleurstelling, ongelooflike kuns-uitdagings en onverwagse ontdekkings oor myself en my vermoëns om aan te pas. Hierdie blog was deel van die proses om myself weer te verwoord -`n tipe proeflopie om te sien of ek myself weer interessant kan vind. En as bonus kon ek `n manier vind om rekenaar tegnologie te "emosionaliseer" en my eie te probeer maak. Ek voel klaar meer tuis in hierdie realm.
Tog is ek nie heeltemal gemaklik met die feit dat enigeen my gedagtes kan lees sonder dat daar ware interaksie plaasvind nie... `n normale gesprek is baie meer "regverdig". Ter selfde tyd hou ek van die idee om `n virtuele spasie van my eie te hê. Die feit dat dit virtueel is laat alles half ligter voel, en gee objektiwiteit.
Ek was saam met jess en luke uit vir nuwe jaar- heerlik! gemaklik saam met mense wat ek jare reeds ken en dierbaar is vir my. Tog kon ek nie help om met die aanbreek van nuwe jaar opgewonde te raak oor my Arabiese vakansie wat voorlê nie- om in die vliegtuig te klim en te voel hoe daardie einste bekendheid van my wêreld onder my wegsak, en verdwyn. Vreesaanjaend, maar terselfde tyd presies wat ek nodig het om weer in my eie houvas op realiteit te begin glo...

Postsecret

2006-12-17T01:23:00.000+02:00

Hierdie spoegblok is baie oulik- gestig deur `n kunstenaar wat hou van gemeenskapsprojekte. Onthou dit! Hy dateer dit elke sondag-aand op.

http://postsecret.blogspot.com/

en nou? wat nou?

2006-12-17T00:43:00.000+02:00

ek weet nie regtig wat om met myself aan te vang nie, noudat die graad afgehandel is.
ek voel vreeslik "institutionalised". Probeer weer my subjektiwiteit terugkry.

het gistraand tot lank na die voeltjies begin tjitter het gelê en lees, net betyds opgestaan om `n bad te vat voor werk wat eers drie uur begin het. Die boekwinkel was besiggerig, maar later die aand nie te erg nie- soveel so dat ek my boek kon klaarmaak en betaal word daarvoor! wat `n heerlike betrekking! Die boek: "A spot of bother", deur Mark Haddon- selfde ou wat "Curious incident of the dog in the nighttime" geskryf het. Ek het dit regtig nogal geniet. Hy`t `n baie droë sin vir humor. heerlik.

Maar ek begin nou besef dat ek op `n punt staan waar ek dinge wil begin "besluit", dalk "afsluit". Wat doen ek met die res van my lewe? of dan ten minste in verteerbare brokkies: met die volgende ruk tot my beskikking? Ek sal die navorsingsvoorstel moet begin afhandel as ek besluit om wel te skiet vir meesters. daars die moontlikheid om deeltyds in die gallery te werk volgende jaar terwyl ek net aanhou werk vir uitstallings (al drie uitstallings in onderhandelling!), maar daar is ook `n knaende vraag na iets minder vasgestel... reis vir `n ruk? Ek gaan januarie niks werk nie- heeltemal afvat en Oman toe om vir pa te gaan kuier. Dalk kan ek deur die woestyn meer spasie in my kop oopwinkel en bietjie helderder dink.

Ek voel ek gaan tot dan lafaard wees en net bietjie terugsit. Maters genooi om môre die son te kom groet op my dak met skemerkelkies- behoort lekker te wees. Dalk moet ek vir `n slag net weer leef...

skakel

2006-12-16T22:34:00.000+02:00

nou nie so seker hoe dit werk nie, maar hierdie is al hoe ek kan dink om die skakel in te sit:

< # afrikaans ? >

Trommeldik

2006-12-14T21:27:00.000+02:00

krummel jy oral
onthou-koutjies
nogal Hansie
om selfs drome
vol onsin te voer.

Kuberruimte

2006-12-12T16:40:00.000+02:00

Ek het sopas iemand se blog gelees wat ek nogal interessant gevind het. Ek sien toe sy laaste plasing was in 2005. Weird. Hy sou die volgende dag `n groot reis aanpak. Die eerste gedagte wat ek kry is: Sê nou hy het verongeluk? Hoe aardig moet dit nie wees om iemand wat jy werklik geken het se blog te ontdek na sy/hy skielik dood is nie? Amper soos toe ons na my oom se dood sy stemboodskap op sy selfoon ontdek het ("ek skakel terug sodra ek kan..."?! dankie oom, vat jou tyd, ons weet jys besig...) Seker net so aardig as enige persoonlike besittings... ek weet nie hoe ek hou van die idee nie...

My ma het eenkeer gesê toe ek jonger was dat sy dit amper nooit oor haar hart kan kry om enigiets wat sy skryf te berê nie. Sy sal skryf, maar dit dan dadelik verbrand of weggooi- `n groot jammerte, want sy is `n buitengewone taalmens. `n Gediggie wat sy by my geboorte op `n uitgeskeurde boekblaai geskryf het (en dankietog vir my gebêre het!) is een van my mees kosbare besittings. Vir haar is die idee dat iemand `n geskrif eendag moet ontdek, en dan lees sonder dat sy kan verduidelik wat sy bedoel het, ondraaglik. Dalk is dit juis hierdie "afstand" wat jou werk van jou het wat my laat begin skryf het, en seker ook wat my getrek het na kuns. Ek persoonlik het daardie afstand wat `n woord op papier bring nodig om sin te maak van wat ek dink en voel, om idees te orden. Sonder `n ordening van een of ander aard spoel dinge heeltemal te los en abstrak oor mens, en raak onbruikbaar.

Stephen King sê in "On writing" dat skryf soos `n tydreis is- dit wat die skrywer destyds gedink het, word oorgedra na die hede van die persoon wat dit lees. Ek vind hierdie gedagte uiters opwindend.

Is dit dan moontlik om te sê dat al ons tegnologië van kommunikasie, al ons maniere van kommunikeer, verseker dat die mensdom vinniger en makliker vooruitgaan? As `n tienjarige meisie kan lees hoe `n vrou in haar negentigerjare die bewustheid van haar naderende dood hanteer, kan sy moontlik self beter voorbereid wees daarop wanneer haar tyd aanbreek?
Of is ons bloot besig met die fabrisering van gewaarwording, om die illusie te skep dat ons dinge ervaar en beleef deur ander? Ken ons nog die verskil tussen ware ervarings en verplaasde gewaarwordings?

Indien daar nie `n verskil is nie maak dit sin om te dink dat die mensdom ten minste met elke generasie iets byleer. In daardie geval is daar wel iets om te leer uit die kollektiewe geheue.

Maar ek begin wonder of mens enigsins iets leer as jy dit nie self kon ervaar nie. Dalk is lees en leer net `n manier om meer gepasde woorde vir jou eie gewaarwordings en idees te vind. Om beter sin van `n subjektiewe, unieke ervaring te maak.

Stadsplein Norms - hierdie reeks het verkoop- was een van my gunstelinge. Amper hartseer, maar my deel van die werk is verby...

2006-12-01T03:16:00.000+02:00

die Norms- `n ongeskilde opsomming

2006-12-01T03:04:00.000+02:00

Ek stel in betekenisvorming en die mens se verhouding met verandering belang. Die mensgemaakte maatstaf vir dit wat normaal is boei my omdat dit immer herkonstrueer word, maar tog deur kultuur as reëlmatig voorgehou indien die manier hoe dit vorm, versteek kan word.

Ek gebruik beelde van my en my tweeling broer, oormekaar belig om mengsels te vorm wat ek Norms noem, om te herinner aan die proses-karakter van identiteits- en betekenisvorming. Die feit dat ek en my tweeling manlik en vroulik is, herinner aan Jung se gedagtes rondom Anima en Animus ontwikkeling. Anima is die “vroulike” deel van die manlike onderbewussyn, terwyl Animus na die “manlike” eienskappe in die vroulike onderbewussyn verwys. Beide Anima en Animus ontwikkeling het in die laaste stadium dinamiese kensketse – dit is identiteit wat altyd in beweging is, of deurlopend steeds besig is om te ontwikkel. Hiervolgens raak identiteit `n ongeslote idee sonder `n perfekte ideaal om te bereik. Jung stel voor dat beide die manlike en vroulike verskeie, selfs teenstrydige, eienskappe besit wat deurgans redeneer moet word. Hiervolgens is daar nie `n perfekte ideaal wat bereik kan word nie.

Deur my navorsingsdokument het ek besef dat kultuur identiteit ongesond kan raak wanneer dit `n geslote opgesteldheid met bepaalde opvattings word. `n Voorbeeld van so `n ongesonde opgesteldheid is die manier hoe kulturele betekenis geskep is in Apartheid. Ek verwys daarna as kulturele monomanie, omdat dit probeer om `n enkele waarheid, een Norm, af te sluit en voor te skryf. Dit blyk of die verbeelding die enigste verweer teen monomanie is.

My fotografiese beelde is spesifiek vermeng in die donkerkamer omdat hierdie medium ook `n proses-karakter het. Wanneer ek evokatief dink herinner die Norms my aan immersie en emersie in sterrekunde: Immersie is die verdwyning van `n hemelligaam agter `n ander se skaduwee, en staan teenoor emersie. Ek vermoed dat identiteitsvorming gesond is wanneer daar na `n ewewig tussen die self en die ander gestreef word, sonder dat die een die ander verduister.

Die Norms ondergaan `n verdere ontwikkeling van betekenis as hulle deur die gemeenskap beweeg, en met verskillende omgewings handel. Hierdie beweging poog om dinamies te wees, in fluksie. Dit word uitgebeeld in reekse waarin die fotografie self in verskillende stadia van ontwikkeling is.

Dus speel ek met die idee van die verbeelding as middel om ons wêreldsopvatting deurlopend te her-evalueer. Ek hoop op `n wêreld waar mense - indiwidueel of in groepe- mekaar van stagnasie kan behoed deur in wisselwerking te treë, en geen opvattings as vanselfsprekend hoef te aanvaar nie.

2006-12-01T02:09:00.000+02:00

Ek het maar my profiel foto opgedateer, ek het nie soveel van die raam vir die Norm-foto (mengsel tussen hendrik en my se gesigte) gehou nie. ek moet op `n stadium `n verduideliking van die Norms pos. Ek gebruik beelde van hulle so baie, maar nognie genoeg gedink wat ek werklik met Die Norms doen nie. Ek weet hulle het iets uit te waai met die kollektiewe vs. die indiwidu.

Fountainhead was alles behalwe `n teleurstelling. Absoluut dol daaroor. Sopas klaar gelees, en eintlik hartseer dis verby. Ek lees selde `n boek twee keer nie, maar ek dink ek sal die karakters en idees in die boek genoeg mis om dit later weer te lees. Ek sal die boek by die werk bestel. definitief iets om te koester.

Ongelooflike boek

2006-11-30T00:01:00.000+02:00

Besig om Ayn Rand se Fountain Head te lees, en dit doen iets aan my. Dis vreeslik interessant geskryf- die karakter ontwikkeling vind ongewoon subtiel plaas, en die idees wat sy aanpak is groots. lanklaas so iets teëgekom. iets aan haar "stem" herinner my aan The Secret History. `n Tipe teenwoordigheid/presence... van die skrywer? of die karakters? of iets anders? ek weet nie hoe om dit te beskryf nie. Geïnspireerd. Die idees wat Howard Roark oor sy werk het, resoneer. Ek is bang om dit klaar te lees, want baie mense sê hulle het dit swak gevind... ek is oor drie-kwart en nogsteeds dol daaroor. Sal voel soos `n verskriklike liefdes-teleursgestelling as dit aan die einde plat val...
Heerlik om uiteindelik tyd te kan vind om fiksie te lees!
Uitstalling is klaar, en ek is amptelik `n gegradueerde! Ha-haa!

Uniegebou Norms

2006-11-27T17:22:00.000+02:00

ons uitstalling

2006-10-25T01:47:00.000+02:00

Fragment van `n "statement"

2006-10-15T13:15:00.000+02:00

Op hierdie stadium van die geskiedenis sal ek myself `n anti-kulturalis kan noem-
want kulturaliste blyk om monomane te wees!
Ek glo in `n pluralistiese opvatting van kultuur omdat groepe vanself buite-invloede verteer om `n nuwe weergawe daarvan uit te pers.
Ek glo dat daar deurentyd gewerk moet word om `n balans tussen die indiwidu en die universele te bewerkstellig ( alhoewel hierdie balans nooit volmaak bereik kan word nie.)

eienaardig...

2006-10-05T23:54:00.000+02:00

gedroom my ma is aan die einde van haar menopouse, maar het `n laaste eiersel oor (?!), en dat ons om een of ander rede dit nie kan laat gaan nie. Almal besluit saam (? ek het nooit in die droom `n duidelike idee van wie hierdie almal is nie) dat daar `n proefbuis baba verwek moet word, en dat een van die kinders dit sal dra.

Ek, die enigste meisie, is natuurlik die eerste keuse, maar omdat ek ondergewig is (ek is regtig-mag daarom ook nie bloed skenk nie..), is die tweede natuurlike keuse dat my tweeling broer dit sal dra (...?). Die hele verwagtingstydperk loop heel "gemaklik" soos die droom ontvou: ons help hom om klere te kry wat pas ... gaan tot saam met hom na daardie joga-agtige asemhalingsessies. Teen die tyd wat die bevalling aanbreek (moet my nie vra hoe ons geweet het dat sy water breek nie?!) besef ons dat ons nooit daaraan gedink het dat die baba nêrens het om uit te kom nie! Inderhaas jaag ons na die ginekoloog toe (ek twyfel of mens die dokter dit noem as sy verwagtende pasiënt `n man is), net om uit te vind dat sy praktyk omskep is in `n slaghuis. Ons moet verby die slagpale ry om die dokter in die hande te kry.

Die dokter, heel professioneel, laat boetie lê op `n vlekvrye staal vrieskas/toonbank, kry `n elektriese saag wat lyk soos daardie goed wat gil terwyl dit karkasse opsny (njeeooooowwww), en sny vir boetie oop. (Boetie het verkies om die hele affêre sonder verdowing te doen, en gesels land-en-sant terwyl die opperasietjie afgehandel word).

Intussen het daar `n hele skare voor die slaghuis vergader wat die petalje staan en toekyk. Almal juig toe die kind gebore is, maar iemand gryp die kind aan die enkel en hardloop daarmee weg. Ek word wakker met die angstige gedagte dat ons nie eers kon sien of dit `n meisie of `n seuntjie was nie...

2 uur dinsdag oggend het sy sit en skraffel by `n flitsliggie

2006-10-05T22:11:00.000+02:00

so mooi, die reën-
soel salige stadsousie
maak naakslak slukkies
weer
in haar vel voel

vir wanneer ek klaar is en kan lag hieroor...

2006-10-01T12:44:00.000+02:00

ugghhh! ek weet nie hoe ek ooit hierdie navorsingsding gaan klaarkry nie. Moet môre inhandig- 30 bladsye en ek is amper op bladsy twintig! Gaan so min slaap vanaand...
Wil net die dinge bietjie uitpraat dat ek weet waarheen ek oppad is:

Afrikaners as `n groep wat as gevolg van hul ongelukkige historisiteit slegs oor die nodige kennis besit om daaruit te beweeg as hulle in staat is daartoe om dit behoorlik te ontleed. `n Positiewe historisiteit raak moontlik deur te kyk hoe betekenis manipuleer word in die mite-vormingsproses (semiologie). Roland Barthes, Breyten Breytenbach, Degenaar en van Zyl Slabbert reken dat die "vermurwing" van versteekte ideologië slegs deur die verbeelding kan plaasvind, omdat dit die proses kan ontbloot (wanneer jy mag vra: Wat as?... sonder om deur jou pa agter die kop geklap te word...Boetman en Broeder affêre). Dus kyk ek na die manier hoe ideologië (veral die Apartheids ideologie) deur kuns en taal ontbloot is.

Verder ondersoek ek Jean-Francois Bayart se Illusion of cultural Identity , omdat al die teoretici (die wat nie hondsdol is nie!) wat ek gelees het voorstel dat daar nie een ideale "waarheid" of "modus operandi" vir enige gemeenskap is om te volg nie. Politiek en Kultuur is volgens hom nie dieselfde ding nie, maar beide moet in enige gemeenskap ontleed word indien jy daardie gemeenskap wil (probeer) verstaan. Hy sien beide kultuur en politiek as onafgehandel (verwys in derrida se terme?), en stel aan dit `n proses-karakter voor waar jy nooit jou ideale gemeenskap bereik nie, maar altyd sal aanhou werk soontoe.

Kulturaliste trek grense om hierdie hele proses wanneer hulle wil konstrueer dat kultuur `n konstante, stabiele gegewe is. Uit hierdie oogpunt word o.a. etnisiteit (waaronder ras en taal gewoonlik die oorhand kry) as kenskets vir `n kultuur gebruik. Etnisiteit is egter nie `n gegewe in `n kultuur nie (hoe bepaal jy dan dat iemand wel aan jou kultuur mag behoort? Blou oe, blonde hare? taal? daar is meer bruin mense in SA wat afrikaans praat as wittes. Dit raak werklikwaar weer hare kloof- en dit nogal met POTLODE!)

Kultuur raak dus meer soos Identiteit, as jy daarna kyk uit die oogpunt hoe dit gebruik word: Dis `n "tool"(moontlike afrikaanse vertaling is die uitdrukking: iets " wat jy gebruik om jou kastaaings uit die vuur te krap"! Lekker!).
Elkeen gebruik identiteit om by sy/haar gesprekgenoot aan te pas. Te identifiseer met mense om jou. Tog behou ons altyd `n mate van "`n resonante snaar", dis natuurlik.

So gebruik gemeenskappe (met `n positiewe historisiteit-hierdie term is nogals lomp) kultuur afhangende van hul situasie. maar dit is nie moontlik as die regime jou verhoed om te groei, deur die proses-karakter waardeur hulle waarheid opgestel word, weg te steek nie...
Ware Vryheid beteken dan dat jy weet hoe (en deur wie) die toutjies getrek word?

Ek het reeds semiologiese teorie uitgepluis (of probeer..), en kulture se ervaringswyses ondersoek. Nou moet ek net Bayart klaar bespreek sodat ek al die teorie op die kunswerke kan toepas.

eintlik is die hele affêre heel obvious: Enige semiologiese-sisteem (taal/tekens beeldend/poësie/ens.) wat "eerlik" is, dus toelaat dat jy die versteekte betekenis agter die tekens daarin kan lees, vermurf die mag van `n ideologiese sienswyse.

>sluk< >sluk< >sluk<

Ek haat daai beklemde gevoel om jou ingewande as jy `n werk moet afhandel en jy begin weet... Dis nou of nooit.

gedig gepubliseer!

2006-09-29T22:53:00.000+02:00

`n gedig wat ek geskryf het na aanleiding van Breyten Breytenbach se gedig in Die Vrye Afrikaan van laas maand (beleidenis), is in dieselfde publikasie van hierdie maand gepubliseer.... www.vryeafrikaan.co.za by kuns, gedig. Die versie se naam is Liewe Oom Breyten.
Voel baie eienaardig! Die dingetjie is baie vinnig gebore, en ek is nou nog onseker oor van die beelde, maar daar is dit nou.

semiologie?

2006-09-29T22:38:00.000+02:00

No force in this world lets us analyse the meaning of words more than love...

Daar is niks in die wêreld wat ons meer sorgvuldig laat soek na die betekenis agter woorde as liefde nie (...en daar is niks wat meer betekenis in woorde kan vind nie!)

Die blote gewaarwording...

2006-08-22T20:43:00.000+01:00

"Bare life deals with that part of our existence
from which no measure of security
will ever protect us..." documenta 12 in Duitsland se leitmotifs.

Laat my dink aan die badtoneel in Garden State waar die hoof karaktertjie vir die ander
vertel dat sy ma se dood vir hom so vreeslik seer is. Sy (natalie portman?) sê " I know, it is.. but thats life". Sy`s een van daai karakters wat ongeag die situasie altyd kan jubel in leef.
Daar sal tye wees wat ons vertroetel en veilig voel, en daar sal tye wees wat ons voel soos naak slakkies. Nie een tyd is meer belangrik as die ander nie, en elkeen is gelaai met ware genot deur die blote gewaarwording van leef.

Nota: wonderlike flieks gesien saam met pa

2006-08-20T23:26:00.001+01:00

Toe pa land-in kom kuier het:
Wah Wah en The Good Woman gesien.
Wah Wah was teer-seer, maar die tipe humor wat waak teen sentimentaliteit. Ek het dit baie geniet.
Nicholas Hoult het `n vreeslike teenwoordigheid (presence?) vir so `n jong akteur... Hy gee aan die karakter (Ralph Compton) iets wat ek net kan beskryf as kwesbaarheid. Ek dink ek sal enigiets met hom in gaan kyk. Hy moet netnie begin om sy ooghare te misbruik nie.. hy gaan sukkel soos Keira Knightley met haar pruil-lippies om ernstig opgeneem te word.
Lyk my die fliek is `n fiktiewe verhaling van Richard E. Grant, die regisseur, se kindertyd- hoe hy sy ma se egbreuk en ouers wat skei hanteer het.
Emily Watson is `n groot gunsteling.. Ai, lekker onthou ek punch drunk love.
Ek het al vergeet van Gabriel Byrne, maar hy is werklik fantasties. So `n goeie fliek!

The Good Woman, Deur Mike Barker: Scarlett Johansson en Helen Hunt staan hier uit bo almal. aanpassing van die Oscar Wilde se Toneelstuk. Ek hou so van die manier hoe hulle dit reggekry het om die stadiums van `n verhouding oor te dra. Gemak, absolute verliefdheid, twyfel, jaloesie, teleurstelling. Ag, die liefde... ek dink dis Wilde se toneelstuk wat dit oorspronklik vasgevang het.. "We are all in the gutter, but some of us are looking at the stars" . Sjoe, die man kon darem skryf.
Mrs. Erlynne is so `n interessante karakter! Wens ons het destyds eerder diè toneelstuk as Importance of being Ernest gekies vir matriek Spraak en Drama... (alhoewel, sou ek uberfeeks Lady Bracknell vir enigiets verruil?!). Meg Windermere voel soos `n dierbare, lewenslustige vriendin wat ek al jare ken.

Resonante snare...

2006-08-20T22:48:00.000+01:00

Ek en vriendin gesels vroeër hieroor...

Wanneer jy jonk en onseker is, probeer jy `n plek in jou ontdek waar jy gemaklik kan voel.
Dis daardie plek in jouself waarheen jy keer in `n kamer vol vreemdelinge (die tandarts se wagkamer !). Dit voel soos `n noot op `n snaar-instrument wat jou Self, jou wese, resoneer. Regdeur jou lewe het jy tye wanneer jy moet terugkeer om te gaan luister na daardie noot.
Die wonderlike ding is: As jy werk daaraan om met onsekerheid en ongemak te leer handel, groei daardie noot om akkoorde te vorm. Voor jy jou oë uitvee het jy jouself op `n ander toonhoogte leer leef. Dit gaan maar alles op die ou einde oor eerlikheid (wat hoor jy nou eintlik?) en dapperheid (is jy bereid om te groei, of wil jy stagneer?).

Ek leef in `n warrelwind!

2006-08-19T13:53:00.000+01:00

Sjoe, kry skaars kans om asem te haal.

My werk is gekies vir SASOL new signatures! Adres om te onthou (en die werk te sien) is: http://www.sasol.com/
sasol_internet/frontend/signature/sig_gallery_display.jsp?vgallery=2&vcategory=1&page=7
Linda Neethling. Dit voel nogal lekker. Die dokumentering is net effe donker.

Intussen het daar soveel gebeur in die afgelope ruk- was na oppikoppi. Baie interessant. Die atmosfeer is krietsend, maar jislaaik, party mense hak op `n lelike manier uit. Antjies se drankie is op `n stadium van die verrigtinge gedokter. Watse soort mense doen so iets?! Ek kannie verstaan dat iemand so laag kan wees nie. Laat my partykeer voel asof ek nooit weer die huis wil verlaat nie. Gelukkig het ons gesien dat sy nie lekker is nie, en haar opgepas. Mag die persone wat by sulke geleenthede aaklige pretbederwers is se spiere permanent verslap.

Maar daar was bands wat ek nie eers geweet het bestaan nie! Love Jones van kwazulu natal, daspop van belgië- das pop das pop das pop! Ongelooflik energiek! Hulle drom speler is ook hulle hoofsanger! Ongelooflik. Wie nog? Clyde(?) en van der hoven was heerlik. Gerald dink ek is die hoofsanger se naam. sy stem lekker aan die gang (het hom al gehoor waar hy so bietjie van `n valserige padda in die keel het). Maar die band sou nie dieselfde gewees het sonder viool, kontrabas ens. nie. Ek hoop hulle tree meer gereeld saam op. Dis die soort musiek wat jou iets in jou middel vasvat en jou forseer om van daar af te dans.

Fokofpolisiekar was `n vreeslike verskriklike teleurstelling. Daai seuntjies sal goed doen as hulle van die hoofsanger ontslae raak- die hoof kitaarspeler dra in elk geval die hele optrede. Kan hy nie net vir hulle sing in die plek van daai aaklige windsak nie? Regtig. Die minste wat van jou verwag word as jy optree is om bietjie energie oor te dra. Hierdie vent kon nie eers homself dra nie! Wat nog te sê van sy broek aanhou. So tipies-tiener in sy storm en drang jare wat te veel dwelms doen en dan kla oor hy ongelukkig is. Vervelig. maak die lewe vir julself moeilik. (party mense dring daarop aan om die wiel te her-ontdek!-op presies dieselfde manier..). Ek het die arme bands wat saam met hulle moes opvoer so jammer gekry ( omdat veral Lark gewoonlik so perfektionisties is oor haar optredes). Jislaaik, ouens, mens maak nie so met jou mense nie. Sies. Ek het gedink dat hulle bietjie talent het, maar dog het `n veer geplant. Talent is niks sonder self-respek nie.

Verder:
`n Wyserige ou op `n stadium by `n vuur gesê: dalk is verbranne as. Nogal lekker.
Ek wonder toe: Kan mens nie maar alles sien wat jy glo nie?

Nog uitstallings bygewoon:
Nathani Luneburg by Fried gallery. Sy doen video kuns. Asemrowende hortende annemasie. Aitsa. Sy gebruik die vloeibaarheid van die geheue deur drogbeelde en hallusinasies. Baie interessante werk. Het my laat stres oor my meesters uitstalling eendag.
Maar eers moet ek honneurs slaag!

Ook David Krut besoek in Jo'burg- die werk van Wilna Cruz word daar uitgestal. Sy het `n mistieke, stil krag in haar beelde. Hoendervleismateriaal.

Hoe asemrowend om Rembrant in lewende lywe te sien! Daar is `n uitstalling van sy etse by JAG. Hy het so `n fyn sin vir humor gehad..onthou die engel wat `n toneel verlaat- mens sien net die engel se voetjies soos wat hy opstyg! (herinner aan die articles & frames winkelvenster op die oomblik-voete word amper ongemerk `n hele paar keer in die venster herhaal. Speels heerlik).

Onder in JAG ontdek ons toe `n uitstalling van Kinshasa.. die kuratore was Filip De Boeck en Koen Van Syngel. Ek sal dit beskryf as `n video installasie. as jy in die middel van die spasie staan voel dit of jy binne-in die stad is, omdat klomp verskillende videos se klank jou tegelyk tref. Ek was sprakeloos. ( en die storie oor die hekse kinders van kinshasa is angswekkend. Volgens die navorsers sal hekse vir kinders op straat geskenkies gee..`n bord kos, `n speelding. as die kind dit neem, dan gaan soek die heks die kind later die aand en eis dat hulle terugbetaal word. Die kind het gewoonlik niks om in ruil te gee nie. Die heks pers dan die kind af om iewers mensvleis te gaan aas. hoe onaards? Ek verstaan nie so mooi waarvoor dit dan gebruik word nie. Maar as die kinders se familie agterkom hulle by toorgoed betrokke is, word die kinders uit die huis gegooi.) Eienaaaaaardig. So erg dit voel na `n wolhaarstorie.

Sjoe, probeer op een slag `n hele maand vasvat.
Gister twee finale foto`s afgehandel. Hopelik kan ek volgende week met als klaarmaak. Sien uit daarna om die hele uitstalling klaar en reg te hê voor my!!! hmmm..verbeel jou net die lekker slaap daarna...

Nota aan self...

2006-07-25T23:51:00.000+01:00

Saterdag se gallery se naam wat ek vergeet het is Bamboo.

2006-07-23T11:09:00.000+01:00

Bietjie broos..
Vandag bietjie broos nadat ek en maats gister Johannesburg gaan fynkam het opsoek na visuele stimulering. Die Diane Victor exhibition by die Goodman was wonderlik..wens net hulle het meer van haar Rook-tekeninge opgesit. Sy sê dat sy baie meer gemaak het, maar die gallery het gevoel hulle kan nie alles opsit nie. Jislaaik, hierdie kunstenaar is fantasties! Sy was egter `n absolute stress-bol. Welgedaan, Diane! Jy hou aan om elke keer die grense te verskuif.

My gunsteling werk is The Good Doctor, `n ets van `n tengerige wetenskaplike wat jou vel laat kruip. Hy lyk heel kommieklik totdat jy nader kyk en sien dat daar oral in sy lyf slange en skubberige goeters versteek is. Nou `n goeie voorbeeld van hoe `n medium en konsep mekaar ondersteun-medium ast ware gebruik om die betekenis nog duideliker te maak (by my veral aanklank gevind na my vorige kêrel (`n dokter) se verneukspul. Mense is selde wat hulle blyk om te wees!) Ek is ook dol oor die een van die rook-tekening (gemaak deur papier op strategiese plekke te SKROEI! SY IS ONGELOOFLIK OBSESSIEF!) waar dit lyk of `n hand so deur die "vlamme" uitkom. Wow.

Daarna is ons na `n klein gallerytjie, net so af van die straat naby melville wie se naam ek nou vergeet het. Van Guy Du toit se bronsbeelde daar gesien. Hy is ook besig om sy grense te versit... Sy aap-beeldWerk raak al hoe meer persoonlik en delwend. Tegnies het ek egter meer van sy Rolce royce beeldjies gehou-hulle herinner aan die Three Graces uit die klassieke era. Maar my gunsteling is `n brons gietsel van `n opgeblaasde balon! Mens kannie dink dat brons so ontsettend lig kan voorkom nie. Ek hou van sy hoenders. Die gallery se plafonlose dak is fantasties om in uittestal-sulke houtbalke wat die hele plek volmaak-heerlik as jy werke van die dak af sou wou hang.

DAARNA is ons Godart to, Mnr. Froud se gallery. Interessante fotografie uitstalling.. een waar die kunstenaar self sy papier gemaak het. ek het nou die dag `n resep hiervoor gevind en sal dit graag wil probeer. Maar die beste hier was die intelligente, interessante gesprek met Lerato, die lady of the space, wat die plekkie moet oppas en so al haar gunsteling kunstenaars se uitstal openinge mis. Sy sê sy werk op die oomblik met die film-medium. Ek het haar ervaar as `n baie oop, vriendelike mens. Heerlik gesels.

Die dag is natuurlik afgesluit met ete in melville en sundowners by Trance sky. Net genoeg om rustig oppad huistoe aan die slaap te raak terwyl Audrey en Neels aan die stuur sit en gesels. Elke saterdag hoort so.

Vreeslik erg

2006-07-16T11:28:00.001+01:00

Daar is onlangs 40 mense vermoor met die sekuriteitwagte se stakings in Gauteng. (Dit is meer mense as wat in die eerste dag van die Soweto opstande vermoor is). Hierdie moorde het plaasgevind op diegene wat nie wou staak nie. Verskeie mense was aangesien vir sekuriteit, en vermoor, al was daar geen bewys dat hulle werklik sekuriteitswagte was nie. Ek is siek en sat vir FATCATS wat hoog en droog in hulle kantore sit en munt slaan uit die kleiner outjies se leed. Hoekom word daar nie strenger opgetree teen hierdie unies nie?!? VEERTIG mense is dood!

Fwd: 1, 2, 3 testing...

2006-06-12T04:35:00.000+01:00

---------- Forwarded message ----------
From: Linda Neethling <stroibessi@gmail.com>
Date: 12-Jun-2006 05:22
Subject: 1, 2, 3 testing...

"for it is sometimes when reality has exhausted itself that the imagination rouses from its sluggery.." Rana Dasgupta, 2005

Negotiation

2006-06-12T02:48:00.000+01:00

in white washed warmth
in fading photographs,
in words carelessly collected
in blind fury,
in losing my language
in all my ways
finding the self
alone
in this strange little word

I negotiate you
like one does the cold
like one does ones`way
like one does
in love

Hallo Blog, Hallo World!

2006-06-11T23:47:00.000+01:00

What a wonderfull way of keeping track of happenings and goings on!
A virtual scrapblog. Henceforth I will share bits and pieces of life with Planet Blog.